Бозаргониро шунидам ки сад ва панҷоҳ шутур , бор дошт ва чиҳил бандаи хидматкор .

بازرگانی را شنیدم که صد و پنجاه شتر، بار داشت و چهل بندهٔ خدمتکار.

Шабӣ дар ҷазираи кеши маро ба ҳуҷраи хеш дар оварад .

شبی در جزیرهٔ کیش مرا به حجرهٔ خویش در‌آورد.

Ҳамаи шаби нёрмид аз суханҳои парешони гуфтан ки : фалони анбозам ба туркистону фалони бизоъат ба Ҳиндӯстонаст ва ин қиболаи фалон заминасту фалони чизро фалон , змин .

همه شب نیارمید از سخن‌های پریشان گفتن که: فلان اَنْبازم به ترکستان و فلان بِضاعت به هندوستان است و این قَبالهٔ فلان زمین است و فلان چیز را فلان، ضَمین.

Гоҳ гуфтӣ : хотир Искандария дорам ки ҳавоӣ хушаст .

گاه گفتی: خاطرِ اسکندریّه دارم که هوایی خوش است.

Боз гуфтӣ : на ! ки дарёии мағриб мушаввашаст . Саъдё ! сафарии дигарам дар пешаст . Агар он карда шавад , бақиятаи умри хеш ба гӯша биншинам .

باز گفتی: نه! که دریایِ مغرب مشوَّش است. سعدیا! سفری دیگرم در پیش است. اگر آن کرده شود، بقیّتِ عمرِ خویش به گوشه بنشینم.

Гуфтам : он кадом сафараст ?

گفتم: آن کدام سفر است؟

Гуфт : гӯгирд порсӣ хоҳам бурдан ба чин ки шунидам қӣматӣ азим дорад ва аз онҷои косаи чинӣ ба рӯми орму дебои рӯмӣ ба ҳинду фӯлоди ҳиндӣ ба ҳалабу обгинаи ҳалабӣ ба Яману баради ямонӣ ба порсу зони пас тарк тиҷорат кунам ва ба дуконӣ биншинам .

گفت: گوگردِ پارسی خواهم بردن به چین که شنیدم قیمتی عظیم دارد و از آنجا کاسهٔ چینی به روم آرم و دیبای رومی به هند و فولادِ هندی به حَلَب و آبگینهٔ حلبی به یَمَن و بُرْدِ یمانی به پارس و زآن‌پس ترکِ تجارت کنم و به دکّانی بنشینم.

Инсоф , аз ин мохўлёи чандон фурӯ гуфт ки беш тоқат гуфтанаш намонад !

انصاف، از این ماخولیا چندان فرو‌گفت که بیش طاقتِ گفتنش نماند!

Гуфт : эй саъдӣ ! ту ҳам суханӣ бигӯӣ аз онҳо ки дидае ва шунида .

گفت: ای سعدی! تو هم سخنی بگوی از آن‌ها که دیده‌ای و شنیده.

Гуфтам :

گفتم: