Аблаҳиро дидам самин , хлътии смин дар бару мураккабии тозӣ дар зеру қсбии мисрӣ бар сар .
ابلهی را دیدم سَمین، خِلعتی ثَمین در بر و مَرْکَبی تازی در زیر و قَصَبی مصری بر سر.
Касе гуфт : саъдӣ ! чигуна ҳамеи бинии ин дебои муаллим бар ин ҳайвони лои иълм ?
کسی گفت: سعدی! چگونه همیبینی این دیبای مُعْلَمْ بر این حیوانِ لایَعْلَمْ؟
Гуфтам :
گفتم:
Қади шٰобаҳи болўриٰи ҳмор
قَدْ شٰابَهَ بِالْوَرَیٰ حِمارٌ
Ъҷлои ҷсдои ?лаи хор
عِجْلاً جَسَداً لَهُ خُوارٌ
Як хилқати зебо ба аз ҳазор халъати дебо .
یک خلقتِ زیبا به از هزار خلعتِ دیبا.
Ба одамӣ натавон гуфт монад ин ҳайвон
به آدمی نتوان گفت مانَد این حیوان
Магари дроъаҳу дастору нақши берунаш
مگر دُراعه و دستار و نقشِ بیرونش
Бигард дар ҳамаи асбоби малик ва ҳастӣ ӯ
بگرد در همه اسبابِ مِلک و هستیِ او
Ки ҳеҷ чиз набинӣ ҳалоли ҷузи хунаш
که هیچ چیز نبینی حلال جز خونَش