Яке аз ҳукамои писарро наҳй ҳаме кард аз бисёр хӯрдан ки сирии мардумро ранҷур кунад .
یکی از حکما پسر را نهی همیکرد از بسیار خوردن که سیری مردم را رنجور کند.
Гуфт : эй падар ! гуруснагии халқро бикашад , нашунидае ки зарифон гуфтаанд ба сирии мурдан ба ки гуруснагии бурдан .
گفت: ای پدر! گرسنگی خلق را بکشد، نشنیدهای که ظریفان گفتهاند به سیری مردن به که گرسنگی بردن.
Гуфт : андозаи нигаҳдор , клўоу ашрбўоу лٰои тсрФўо .
گفت: اندازه نگهدار، کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لٰا تُسْرِفوُا.
На чандон бихӯр каз даҳонат бар ояд
نه چندان بخور کز دهانَت برآید
На чандон ки аз заъфи ҷонат бар ояд
نه چندان که از ضعف جانت برآید
Бо он ки дар вуҷӯд таомаст айши нафас
با آنکه در وجودِ طعام است عیشِ نفس
Ранҷ оварад таом ки беш аз қадар буд
رنج آوَرَد طعام که بیش از قَدَر بوَد
Гар гули шукри хурӣ ба такаллуф , зиён кунад
گر گُلشِکَر خوری به تکلّف، زیان کند
Вари нони хушки дайри хурӣ , гули шукр буд
ور نانِ خشک دیر خوری، گلشکر بوَد
Ранҷуриро гуфтанд : дилат чаҳ мехоҳад ?
رنجوری را گفتند: دلت چه میخواهد؟
Гуфт : он ки дилам чизе нахоҳад .
گفت: آن که دلم چیزی نخواهد.
Меъда чу каҷи гашту шикам дард хост
معده چو کج گشت و شکمدرد خاست
Суд надорад ҳамаи асбоб , рост
سود ندارد همه اسباب، راست