Баққолиро дарме чанд бар суфиёни гирди омада буд дар восит .
بقّالی را دِرَمی چند بر صوفیان گرد آمده بود در واسط.
Ҳар рӯз матолибат кардӣу суханон бо хушунат гуфтӣ .
هر روز مُطالبت کردی و سخنان با خشونت گفتی.
Асҳоб аз тънти ваии хастаи хотир ҳаме буданд ва аз таҳаммул чора набӯд .
اصحاب از تَعَنُّتِ وی خستهخاطر همی بودند و از تحمّل چاره نبود.
Соҳиби дилӣ дар он миён гуфт : нафасро ваъда додан ба таоми осон тараст ки баққолро ба дирам .
صاحبدلی در آن میان گفت: نفْسْ را وعده دادن به طعام آسانتر است که بقّال را به دِرَم.
Тарки эҳсони хоҷаи аввалии ٰтр
ترکِ احسانِ خواجه اولیٰتر
Коҳтмоли ҷафои бўобон
کاحتمالِ جفایِ بَوّابان
Ба таманнои гӯшт , мурдан ба
به تمنّای گوشت، مردن بِهْ
Ки тақозои зишти қассобон
که تقاضایِ زشتِ قصّابان