Рафиқии доштам ки солҳо бо ҳам сафар карда будему намаки хӯрда ва бе карони ҳуқуқи суҳбати собит шуда . Охир ба сабаби нафъии андак , озори хотири ман раво дошту дӯстӣ сипарӣ шуд ва бо ин ҳама аз ҳар ду тарафи дилбастагӣ буд ки шунидам рӯзии ду байт аз суханони ман дар маҷмаъӣ ҳаме гуфтанд :
رفیقی داشتم که سالها با هم سفر کرده بودیم و نمک خورده و بی کران حقوقِ صحبت ثابت شده، آخر به سببِ نفعی اندک، آزارِ خاطرِ من روا داشت و دوستی سپری شد و با این همه از هر دو طرف دلبستگی بود که شنیدم روزی دو بیت از سخنان من در مجمعی همیگفتند:
Нигор ман чу дар ояд ба хандаи намакин
نگارِ من چو در آید به خندهٔ نمکین
Намак зиёда кунад бар ҷароҳати ришон
نمک زیاده کند بر جراحتِ ریشان
Чаҳ будӣ ар сари зулфаш ба дастам афтодӣ
چه بودی ار سرِ زلفش به دستم افتادی
Чу остини карямон ба дасти даравишон
چو آستینِ کریمان به دستِ درویشان
Тайифаи даравишон бар лутфи ин сухан на ки бар ҳасани сирати хеши офарини бурданд ва ӯ ҳам дар ин ҷумла муболиға карда буд ва бар фӯти суҳбати қадими таъассуфи хӯрда ва ба ?хитои хеш эътироф намӯда . Маълум кардам ки аз тараф ӯ ҳам рағбатӣ ҳаст , ин байтҳо фиристодам ва сулҳ кардем :
طایفهٔ درویشان بر لطفِ این سخن نه، که بر حسنِ سیرتِ خویش آفرین بردند و او هم در این جمله مبالغه کرده بود و بر فوتِ صحبتِ قدیم تأسّف خورده و به خطایِ خویش اعتراف نموده. معلوم کردم که از طرفِ او هم رغبتی هست؛ این بیتها فرستادم و صلح کردیم:
На моро дар миёни аҳду вафо буд
نه ما را در میان عهد و وفا بود؟
Ҷафо кардӣу бад аҳдӣ намӯдӣ
جفا کردیّ و بدعهدی نمودی
Ба як бор аз ҷаҳони дил дар ту бастам
به یک بار از جهان دل در تو بستم
Надонистам ки баргардӣ ба зӯдӣ
ندانستم که برگردی به زودی
Ҳанузатгар сар сулҳаст бози ой
هنوزت گر سرِ صلح است باز آی
Каз он мақбултар бошӣ ки будӣ
کز آن مقبولتر باشی که بودی