Гӯйанд хоҷаеро бандае нодири алҳсн буд ва бо вай ба сиблати маваддату диёнат назарӣ дошт .

گویند خواجه‌ای را بنده‌ای نادر الحُسن بود و با وی به سبیلِ مودّت و دیانت نظری داشت.

Бо яке аз дӯстон гуфт : дареғи ин банда бо ҳасану шамоилӣ ки дорад агар забони дарозӣ ва беадабӣ накардӣ .

با یکی از دوستان گفت: «دریغ این بنده، با حُسن و شَمایِلی که دارد اگر زبان‌درازی و بی‌ادبی نکردی.»

Гуфт : эй бародар ! чу иқрор дӯстӣ кардӣ таваққуъи хизмати мадор ки чун ошиқу маъшӯқӣ дар миён омад молик ва мамлук бархест .

گفت: «ای برادر! چو اقرارِ دوستی کردی، توقّعِ خدمت مدار که چون عاشق و معشوقی در میان آمد، مالک و مملوک برخاست.»