Порсоеро дидам ба муҳаббати шахсеи гирифтор на тоқати сабр ва на ёроии гуфтор . Чандон ки маломат дидӣ ва ғаромат кашидӣ тарк тсобӣ нагуфтӣ ва гуфтӣ :
پارسایی را دیدم به محبّتِ شخصی گرفتار، نه طاقتِ صبر و نه یارایِ گفتار. چندان که ملامت دیدی و غَرامت کشیدی، ترکِ تَصابی نگفتی و گفتی:
Кӯтаҳ накунам зи доманати даст
کوته نکنم ز دامنت دست
Вар худ бизанӣ ба теғи тезам
ور خود بزنی به تیغِ تیزم
Баъд аз ту млоз ва млҷоӣӣ нест
بعد از تو مَلاذ و مَلْجَائی نیست
Ҳам дар ту гурезам ар гурезам
هم در تو گریزم، ار گریزم
Борӣ маломаташ кардам ва гуфтам : ақл нафйастро чаҳ шуд то нафаси хасис ғолиб омад ? замонӣ ба фикрат фурӯ рафт ва гуфт :
باری، ملامتش کردم و گفتم: عقلِ نفیست را چه شد تا نفسِ خسیس غالب آمد؟ زمانی به فکرت فرو رفت و گفت:
Ҳар куҷои султон ишқ омад намонад
هر کجا سلطانِ عشق آمد، نماند
Қӯти бозуии тақворо маҳал
قوّتِ بازویِ تقویٰ را محل
Покдоман чун зайди бечора Эй
پاکدامن چون زِیَد بیچارهای
АўФтодаҳ то гиребон дар вҳл
اوفتاده تا گریبان در وَحَل؟