Шабӣ ёд дорам ки ёрии азиз аз дар дар омад . Чунон бихўд аз ҷой бар ҷустам ки чароғам ба остин кушта шуд .
شبی یاد دارم که یاری عزیز از در در آمد؛ چنان بیخود از جای برجستم که چراغم به آستین کشته شد.
Сриٰи тайфи ман иҷлўи бтлътаҳи алдҷиٰ
سَرَیٰ طَیْفُ مَنْ یَجْلُو بِطَلْعَتِهِ الدُّجیٰ
Шигифт омад аз бахтам ки ин давлат аз куҷо
شگفت آمد از بختم که این دولت از کجا؟
Бинишасту итоб оғоз кард ки : маро дар ҳол бидидӣ чароғ бикуштӣ , ба чаҳ маънӣ ?
بنشست و عتاب آغاز کرد که: مرا در حال بدیدی چراغ بکشتی، به چه معنی؟
Гуфтам : ба ду маънӣ : яке он ки гумони барадам ки офтоби баромаду дигари онкии ин байтам ба хотир буд :
گفتم: به دو معنی: یکی آن که گمان بردم که آفتاب برآمد و دیگر آن که این بیتم به خاطر بود:
Чун гаронӣ ба пеш шамъ ояд
چون گرانی به پیشِ شمع آید
Хезиши андари миён ҷамъ бикаш
خیزش اندر میان جمع بِکُش
Вари шукри хандаи исти ширини лаб
ور شکرخندهایست شیرینلب
Остинаш бигир ва шамъ бикаш
آستینش بگیر و شمع بکش