Ёд дорам дар айёми пешин ки ману дӯстӣ чун ду бодоми мағз дар пӯстӣ суҳбат доштем . Ногоҳ иттифоқ мғиб афтод .
یاد دارم در ایّامِ پیشین که من و دوستی، چون دو باداممغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتّفاقِ مَغِیْب افتاد.
Пас аз муддатӣ ки боз омад итоб оғоз кард ки : дар ин муддати қосидии нФрстодӣ .
پس از مدتی که باز آمد، عتاب آغاز کرد که: در این مدّت قاصدی نفرستادی.
Гуфтам : дареғи омадам ки дидаи қосид ба ҷамоли ту равшан гардад ва ман маҳрӯм .
گفتم: دریغ آمدم که دیدهٔ قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.
Ёри деринаи марои гӯ ба забони тавбаи мада
یارِ دیرینه، مرا، گو، به زبان توبه مده
Ки марои тавба ба шамшер нахоҳад бӯдан
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
Рашкам ояд ки касе сайри нигаҳ дар ту кунад
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
Боз гӯям на ки кас сайр нахоҳад бӯдан
باز گویم: نه که کس سیر نخواهد بودن