Ҷавонии чусти латифи хандони ширини забон дар ҳалқаи ъушрати мо буд ки дар дилаш аз ҳеҷ навъе ғам наомадӣу лаб аз хандаи фарои ҳам .
جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فرا هم.
Рӯзгории баромад ки иттифоқи мулоқоти ниўФтод . Баъд аз он дидамаш зани хостау фарзандони хостаҳу бехи нишоташи бурӣдау гули ҳаваси пжмридаҳ .
روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد. بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمریده.
Пурсидамаш : чигунае ва чаҳ ҳолатаст ?
پرسیدمش: چگونهای و چه حالت است؟
Гуфт : то кӯдакон биоварадам дигар кӯдакӣ накардам .
گفت: تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.
Мо зои алсбиٰу алшиби ғайри лмтӣ
ما ذَا الصِّبیٰ و الشَّیبُ غَیَّرَ لِمَّتی
Ва кФиٰи бтғиир алзмон нзиро
وَ کَفیٰ بِتَغییرِ الزَّمانِ نَذیراً
Чун пер шудӣ зи кӯдакӣ даст бидор
چون پیر شدی ز کودکی دست بدار
Бозӣу зарофат ба ҷавонон бигзор
بازی و ظرافت به جوانان بگذار
Тараби навҷавони зи пери мҷўӣ
طرب نوجوان ز پیر مجوی
Ки дигар ноед оби рафта ба ҷӯй
که دگر ناید آب رفته به جوی
Заръро чун расед вақти дарав
زرع را چون رسید وقت درو
Нхромди чунон ки сабзаи нав
نخرامد چنان که سبزه نو
Давр ҷавонӣ бишуд аз дасти ман
دور جوانی بشد از دست من
Оҳу дареғи он змн дил фурӯз
آه و دریغ آن زمن دل فروز
Қӯти сарпанҷаи ширии гузашт
قوت سرپنجه شیری گذشت
Розӣам акнӯн ба панирӣ чу юз
راضی ام اکنون به پنیری چو یوز
Перзании мӯӣ сияҳ карда буд
پیرزنی موی سیه کرده بود
Гуфтам эй момки деринаи рӯз
گفتم ای مامک دیرینه روز
Мӯӣ ба талбис сияҳ карда гир
موی به تلبیس سیه کرده گیر
Рост нахоҳад шудан ин пушти кўз
راست نخواهد شدن این پشت کوز