Тавонгарӣ бахилро писарии ранҷур буд . Никхўоҳон гуфтандаш : маслиҳат онаст ки хатм қуръонӣ кунӣ аз баҳри вай ё базли қурбонӣ . Лухтӣ ба андеша фурӯ рафт ва гуфт : мусҳафи маҳҷӯр аўлитраст ки гилаи давр .

توانگری بخیل را پسری رنجور بود. نیکخواهان گفتندش: مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی یا بذل قربانی. لختی به اندیشه فرورفت و گفت: مُصْحَفِ مهجور اولیتر است که گلهٔ دور.

Соҳибдилӣ бишунид ва гуфт : хатмаш ба иллати он ихтиёр омад ки қуръон бар сар забонасту зар дар миёни ҷон .

صاحبدلی بشنید و گفت: ختمش به علت آن اختیار آمد که قرآن بر سرِ زبان است و زر در میانِ جان.