Фақираи дарвешии ҳомила буд , муддати ҳамл басар овардау мари ин дарвешро ҳамаи умр фарзанд наёмада буд .

فقیره درویشی حامله بود، مدّت حمل بسر آورده و مر این درویش را همه عمر فرزند نیامده بود.

Гуфт : агар худои ъзу ҷли маро писарӣ диҳад , ҷузи ин хирқа ки пӯшида дорам ҳар чаҳ дар малик манаст эсор даравишон кунам .

گفت: اگر خدای عز ّو جل مرا پسری دهد، جز این خرقه که پوشیده دارم هر چه در ملک من است ایثار درویشان کنم.

Иттифоқан писар овараду суфраи даравишон ба мӯҷиб шарт биниҳод .

اتفاقاً پسر آورد و سفره درویشان به موجب شرط بنهاد.

Пас аз чанд солӣ ки аз сафари шоми бози омадам ба маҳалати он дӯсти бргзштм ва аз чигунагии ҳолаши хабари пурсидам .

پس از چند سالی که از سفر شام باز آمدم به محلت آن دوست برگذشتم و از چگونگی حالش خبر پرسیدم.

Гуфтанд ба зиндони шаҳна дараст .

گفتند به زندان شحنه دَر است.

Сабаби пурсидам .

سبب پرسیدم.

Касе гуфт : писараши хамр хӯрдааст ва арбада кардаасту хӯн касе рехта ва худ аз миёни гурехта , падарро ба иллат ӯ силсила дар ноӣасту банди гарон бар пой .

کسی گفت: پسرش خمر خورده است و عربده کرده است و خون کسی ریخته و خود از میان گریخته، پدر را به علت او سلسله در نای است و بند گران بر پای.

Гуфтам : ин балоро ба ҳоҷат аз худои ъзу ҷл хостааст !

گفتم: این بلا را به حاجت از خدای عزّ و جل خواسته است!