Тифл будам ки бузургиро пурсидам аз булӯғ . Гуфт дар мстўр омадааст ки се нишон дорад : яке понздаҳи солагӣу дигари аҳтлому сим бар омадани мӯии пеш .
طفل بودم که بزرگی را پرسیدم از بلوغ. گفت در مسطور آمده است که سه نشان دارد: یکی پانزده سالگی و دیگر احتلام و سیم بر آمدن موی پیش.
Аммо дар ҳақиқати як нишон дораду бас , он ки дар банди ризои ҳақи ҷлу ъло беш аз он бошӣ ки дар банди ҳаззи нафаси хеш ва ҳар он ки дар ӯ ин сифат мавҷӯд нест ба назд муҳаққиқони болиғи ншморндш .
اما در حقیقت یک نشان دارد و بس، آن که در بند رضای حق جلّ و علا بیش از آن باشی که در بند حظّ نفس خویش و هر آن که در او این صفت موجود نیست به نزد محققان بالغ نشمارندش.
Ба сӯрат одамӣ шуд қатраи об
به صورت آدمی شد قطرهٔ آب
Ки чли рӯзаши қарори андар раҳм монад
که چل روزش قرار اندر رحم ماند
Вагар чли соларо ақл ва адаб нест
و گر چل ساله را عقل و ادب نیست
Ба таҳқиқаш нишоед одамӣ хонд
به تحقیقش نشاید آدمی خواند
Ҷавонмардӣ ва лутфаст одамият
جوانمردی و لطف است آدمیت
Ҳамин нақш ҳиўлонӣ мапиндор
همین نقش هیولانی مپندار
Ҳунар бояд ки сӯрат метавон кард
هنر باید که صورت می توان کرد
Ба айвонҳо дар аз шингарфу зангор
به ایوانها در از شنگرف و زنگار
Чу инсонро набошад фазлу эҳсон
چو انسان را نباشد فضل و احسان
Чаҳ фарқ аз одамӣ то нақши девор
چه فرق از آدمی تا نقش دیوار
Ба даст овардани дунё ҳунар нест
به دست آوردن دنیا هنر نیست
Якерогар туоне дил ба дасти ор
یکی را گر توانی دل به دست آر