Якеро аз бузургони аъиммаи писарӣ вафот ёфт . Пурседанд ки бар сандӯқи гӯраш чаҳ нависем ? гуфт : оёти китоби Маҷидро иззату шараф беш аз онаст ки раво бошад бар чунин ҷойҳо навиштан ки ба рӯзгор суда гардаду хилоиқ бар ӯ гузаранд ва сегон бар ӯ шошнд . Агар ба зарурати чизе ҳаме нависанд ин байт кифоятаст :
یکی را از بزرگان ائمه پسری وفات یافت. پرسیدند که بر صندوق گورش چه نویسیم؟ گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جایها نوشتن که به روزگار سوده گردد و خلایق بر او گذرند و سگان بر او شاشند. اگر به ضرورت چیزی همینویسند این بیت کفایت است:
Ваа ки ҳар гуҳ ки сабза дар бустон
وه که هر گه که سبزه در بستان
Бдмидӣ чаҳ хуш шудӣ дили ман
بدمیدی چه خوش شدی دل من
Бигузар эй дӯст то ба вақти баҳор
بگذر ای دوست تا به وقت بهار
Сабзаи бинии дамида бар гули ман
سبزه بینی دمیده بر گل من