Порсое бар яке аз худовандони неъмат гузар кард ки бандаеро дасту пои устувори бастаи уқубат ҳаме кард . Гуфт : эй писари ҳамчуи ту махлуқиро худои ъзу ҷли асири ҳукми ту гардонидааст ва туро бар вай фазилат дода шукри неъмати бории таъолӣ ба ҷои ору чандини ҷафо бар вай мапаснд , набояд ки фардои қиёмат ба аз ту бошаду шармсории барӣ .
پارسایی بر یکی از خداوندان نعمت گذر کرد که بندهای را دست و پای استوار بسته عقوبت همیکرد. گفت: ای پسر همچو تو مخلوقی را خدای عز ّو جل اسیر حکم تو گردانیده است و تو را بر وی فضیلت داده شکر نعمت باری تعالی به جای آر و چندین جفا بر وی مپسند، نباید که فردای قیامت به از تو باشد و شرمساری بری.
Бар бандаи мгири хашм бисёр
بر بنده مگیر خشم بسیار
Ҷавраш макун ва дилаш маёзор
جورش مکن و دلش میازار
ӯро ту ба даҳ дирами харидӣ
او را تو به ده درم خریدی
Охир на ба қудрати офаридӣ
آخر نه به قدرت آفریدی
Ин ҳукму ғуруру хашм то чанд
این حکم و غرور و خشم تا چند
Ҳаст аз ту бузургтар худованд
هست از تو بزرگتر خداوند
эй хоҷаи Арсалону оғӯш
ای خواجهٔ ارسلان و آغوش
Фармондиҳ худ макун фаромӯш
فرمانده خود مکن فراموش
Дар хабараст аз хоҷаи олами слии аллоҳи алайҳу силам ки гуфт : бузургтарин ҳасратии рӯзи қиёмати он буд ки яке бандаи солеҳро ба биҳишт баранду хоҷаи фосиқро ба дӯзах .
در خبر است از خواجهٔ عالم صلی الله علیه و سلم که گفت: بزرگترین حسرتی روز قیامت آن بود که یکی بندهٔ صالح را به بهشت برند و خواجهٔ فاسق را به دوزخ.
Бар ғуломӣ ки тўъ хизмат туаст
بر غلامی که طوع خدمت توست
Хашм бе ҳади марону тайраи мгир
خشم بی حد مران و طیره مگیر
Ки Фзиҳт буд ба рӯзи шумор
که فضیحت بود به روز شمار
Бандаи озоду хоҷа дар занҷир
بنده آزاد و خواجه در زنجیر