Ҳакимии писаронро панд ҳаме дод ки ҷонони падар ҳунар омӯзед ки малику давлати дунёи эътимодро нишоеду симу зар дар сафар бар маҳал хатараст ё дузд ба якбори бабрад ё хоҷа ба тФориқ бихӯрад . Аммо ҳунари чашма зояндаасту давлати поянда вагар ҳунарманд аз давлат биафтад ғам набошад ки ҳунар дар нафаси худ давлатаст , ҳар ҷо ки равад қадар бинад ва дар садр нишинад ва беҳунар луқма чӣанд ва сахтӣ бинад .

حکیمی پسران را پند همی‌داد که جانان پدر، هنر آموزید که مُلک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر، در سفر بر محل خطر است؛ یا دزد به یک‌بار بِبَرد یا خواجه به تَفاریق بخورد. اما هنر چشمهٔ زاینده است و دولت پاینده وگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد که هنر در نفس خود دولت است؛ هر جا که رود قدر بیند و در صدر نشیند و بی هنر لقمه چیند و سختی بیند.