Порсозодаҳ эйро неъмати бекарон аз таркаи Аммон ба даст афтод . Фисқу фуҷур оғоз карду мбзрӣ пеша гирифт . Фӣ алҷмлаҳ намонад аз соири маосии мункирӣ ки накарду мускирӣ ки нахурд .

پارسازاده ای را نعمت بیکران از ترکه عمان به دست افتاد. فسق و فجور آغاز کرد و مبذری پیشه گرفت. فی‌الجمله نماند از سایر معاصی منکری که نکرد و مسکری که نخورد.

Борӣ ба насиҳаташ гуфтам : эй фарзанд ! дахли об равонасту айши Осиёи гардон яъне харҷи фаровон кардани мусаллам касеро бошад ки дахл муайян дорад .

باری به نصیحتش گفتم: ای فرزند! دخل آب روان است و عیش آسیای گردان یعنی خرج فراوان کردن مسلم کسی را باشد که دخل معین دارد.

Ақлу адаби пеши гиру лаҳв ва лаъиб бигзор ки чун неъмат сипарӣ шавад сахтии барӣу пушаймонии хурӣ .

عقل و ادب پیش گیر و لهو و لعب بگذار که چون نعمت سپری شود سختی بری و پشیمانی خوری.

Писар аз лиззат ноӣу нӯши ин сухан дар гӯш наёвард ва бар қавли ман эътироз кард ва гуфт : роҳати оҷил ба ташвиши меҳнати оҷли мнғс кардани хилофи рой хирадмандаст ,

پسر از لذت نای و نوش این سخن در گوش نیاورد و بر قول من اعتراض کرد و گفت: راحت عاجل به تشویش محنت آجل منغص کردن خلاف رای خردمند است،

ФкиФи маро ки дар садр мурувват нишаста бошаму ақди футуввати бастау зикри анъом дар афвоҳи авоми афтода .

فکیف مرا که در صدر مروت نشسته باشم و عقد فتوت بسته و ذکر انعام در افواه عوام افتاده.

Дидам ки насиҳат наме пазираду дами гарми ман дар оҳани сард ӯ асар намекунад . Тарк мносҳт гирифтам ва рӯй аз мусоҳибати бгрдонидму қавли ҳукамои кори бастам ки гуфтаанд : блғи мо алейк ?фони лами иқблўои мо алейк

دیدم که نصیحت نمی‌پذیرد و دم گرم من در آهن سرد او اثر نمی‌کند. ترک مناصحت گرفتم و روی از مصاحبت بگردانیدم و قول حکما کار بستم که گفته‌اند: بلِّغ ما عَلیکَ فاِن لَم یَقبلوا ما عَلیکَ

То пас аз муддатии ончии андешаи ман буд аз накбати ҳолаш ба сӯрат бидидам ки пораи пора ба ҳам бар медӯхту луқмаи луқма ҳаме андӯхт . Дилам аз заъфи ҳолаш ба ҳам бар омад ва мурувват надидам дар чунон ҳолеи риши дарвеш ба маломат харошидану намаки Пошидан . Пас бо дил худ гуфтам :

تا پس از مدتی آنچه اندیشه من بود از نکبت حالش به صورت بدیدم که پاره پاره به هم بر می‌دوخت و لقمه لقمه همی‌اندوخت. دلم از ضعف حالش به هم بر آمد و مروّت ندیدم در چنان حالی ریش درویش به ملامت خراشیدن و نمک پاشیدن. پس با دل خود گفتم: