Якеро шунидам аз перони мураббӣ ки мурӣдиро ҳаме гуфт : эй писар ! чандон ки таъаллуқи хотири одамии зод ба рӯзии сет агар ба рӯзии даҳ будӣ ба мақом аз малоика дар гузаштӣ .
یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همیگفت: ای پسر! چندان که تعلق خاطر آدمیزاد به روزیست اگر به روزیده بودی به مقام از ملائکه درگذشتی.
Фаромӯшат накард эзад дар он ҳол
فراموشت نکرد ایزد در آن حال
Ки будӣ нутфаи мадфӯну мадҳуш
که بودی نطفهٔ مدفون و مدهوش
Равонат доду табъу ақлу идрок
روانت داد و طبع و عقل و ادراک
Ҷамолу нутқу ройу фикрату ҳуш
جمال و نطق و رای و فکرت و هوش
Даҳ ангуштат мураттаб кард бар каф
ده انگشتت مرتب کرد بر کف
Ду бозуяти мураккаби сохт бар дӯш
دو بازویت مرکب ساخت بر دوش
Кунун пиндорӣ эй ночизи ҳиммат !
کنون پنداری ای ناچیز همت!
Ки хоҳад карданати рӯзии фаромӯш ?
که خواهد کردنت روزی فراموش؟