Ҳакимиро пурседанд : чандини дарахти номвар ки худои ъзу ҷл офарӣдаасту барӯманд , ҳеҷ якро озод нахондаанд магари сарвро ки самара Эй надорад , дар ин чаҳ ҳикматаст ?
حکیمی را پرسیدند: چندین درخت نامور که خدای عز و جل آفریده است و برومند، هیچ یک را آزاد نخواندهاند مگر سرو را که ثمرهای ندارد، در این چه حکمت است؟
Гуфт : ҳар дарахтиро самарае муайянаст ки ба вақте маълум ба вуҷӯди он тоза ояд ва гоҳе ба адами он пажмурда шаваду сарвро ҳеҷ аз ин несту ҳама вақте хушаст ва инаст сифати озодагон .
گفت: هر درختی را ثمرهای معین است که به وقتی معلوم به وجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوش است و این است صفت آزادگان.
Бар ончӣ мегузарад дил манеҳ ки диҷлаи басӣ
بر آنچه میگذرد دل منه که دجله بسی
Пас аз Халифа бихоҳад гузашт дар Бағдод
پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد
?герати з даст барояд чу нахл бош Карим
گرت ز دست برآید چو نخل باش کریم
Варати з даст наёяд чу сарв бош озод
ورت ز دست نیاید چو سرو باش آزاد