Дарвеши заъифи ҳолро дар хушкии танг сол мапурс ки « чунӣ ? » , ало ба шарти он ки марҳами ришаши бунаӣу маълумии пешаш .
درویش ضعیفحال را در خشکی تنگسال مپرس که «چونی؟»، الا به شرط آن که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش.
Харӣ ки бинӣу борӣ ба гули дарафтода
خری که بینی و باری به گل درافتاده
Ба дил бар ӯ шафқат кун вале Марв ба сараш
به دل بر او شفقت کن ولی مرو به سرش
Кунун ки рафтӣ ва пурседяш ки чун афтод
کنون که رفتی و پرسیدیش که چون افتاد
Миён бабанд ва чу мардон бигир дмби хараш
میان ببند و چو مردان بگیر دمب خرش