Дар Инҷил омадааст ки эй фарзанди одам !гар тавонгарӣ даҳумат , мштғли шӯй ба мол аз ман вагар дарвеш кунамат , тнгдли нишинӣ . Пас ҳаловати зикри ман куҷо дарёбӣ ва ба ибодати ман кӣ шитобӣ ?
در انجیل آمده است که ای فرزند آدم! گر توانگری دهمت، مشتغل شوی به مال از من و گر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟
Гуҳи андари неъматии мағруру ғофил
گه اندر نعمتی مغرور و غافل
Гуҳи андари тангдастии хастау риш
گه اندر تنگدستی خسته و ریش
Чу дар сароу зрои ҳолат ин аст
چو در سرا و ضرّا حالت این است
Надонам кӣ ба ҳақи пардозӣ аз хеш
ندانم کی به حق پردازی از خویش