Бомдодӣ ки тафовут накунад лайл ва наҳор

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

Хуш буд домани саҳроу тамошои баҳор

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

Сӯфӣ аз савмиъаи гӯ хайма бизан бар гулзор

صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار

Ки на вақтаст ки дар хона бихуфтӣ бекор

که نه وقت است که در خانه بخفتی بیکار

Булбулони вақт гул омад ки биноланд аз шавқ

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق

На кам аз булбули мастии ту , бинол эй ҳушёр

نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار

Офариниши ҳамаи танбеҳи худованди дили сет

آفرینش همه تنبیه خداوند دل‌ست

Дил надорад ки надорад ба худованди иқрор

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

Ин ҳамаи нақши аҷаб бар дару девори вуҷӯд

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود

Ҳар ки фикрат накунад нақш буд бар девор

هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

Кӯҳу дарёу дарахтони ҳама дар тасбеҳ анд

کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند

На ҳамаи мустамеъӣ фаҳм кунанд ин асрор

نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار

Хабарат ҳаст ки мурғон саҳар ме гӯйанд

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند

Охир эй хуфтаи сар аз хоб ҷаҳолат бурдор ?

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار؟

Ҳар ки имрӯз набинад асари қудрат ӯ

هر که امروز نبیند اثر قدرت او

Ғолиб онаст ки фардоаш набинад дидор

غالب آنست که فرداش نبیند دیدار

То кӣ охир чу бунафшаи сари ғифлат дар пеш ?

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش؟

Ҳайф бошад ки ту дар хобӣу наргиси бедор

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

Ки тавонад ки диҳад миваи алвон аз чӯб ?

که تواند که دهد میوهٔ اَلوان از چوب‌؟

ё ки донад ки براردи гули сад барг аз хор ?

یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار؟

Вақт онаст ки домоди гул аз ҳиҷлаи ғайб

وقت آنست که داماد گل از حجلهٔ غیب

Ба дар ояд ки дарахтон ҳама карданд нисор

به در آید که درختان همه کردند نثار

Одамии зода агар дар тараб ояд на аҷаб

آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب

Сарв дар боғ ба рақси омадау беду чанор

سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار

Бош то ғунчаи сероби даҳан боз кунад

باش تا غنچهٔ سیراب دهن باز کند

Бомдоди ан чу сари нофаи оҳӯии ттор

بامداد‌ان چو سر نافهٔ آهوی تَتار

Муждагонӣ ки гул аз ғунча бурун ме ояд

مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید

Сад ҳазор ақчаҳ бирезанд дарахтони баҳор

صد هزار اَقْچه بریزند درختان بهار

Боди гесуии дарахтони чаман шона кунад

باد گیسوی درختان چمن شانه کند

Буии насрин ва қрнФл бидамад дар ақтор

بوی نسرین و قَرَنْفُل بدمد در اَقطار

Жола бар лолаи фурӯди омадаи наздики саҳар

ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر

Рост чун оризи гули буи арақ карда ёр

راست چون عارض گل‌بوی عرق کردهٔ یار

Боди буи саман овараду гулу наргису бед

باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید

Дар дукон ба чаҳ равнақ бигушоед аттор ?

در دکان به چه رونق بگشاید عطار‌؟

Хайрӣу хтмӣу нилӯфару бустони афрӯз

خیری و خطمی و نیلوفر و بستان‌افروز

Нақшҳоӣ ки дарав хира бимонад абсор

نقش‌هایی که درو خیره بماند ابصار

Арғавони рехта бар даккаи хзроءи чаман

ارغوان ریخته بر دکّهٔ خَضراءِ چمن

Ҳамчунон сет ки бар таҳтаи дебои динор

همچنان‌ست که بر تختهٔ دیبا دینار

Ин ҳануз аввали озор ҷаҳон афрӯзаст

این هنوز اول آذار جهان‌افروزست

Бош то хайма занад давлати Нитсаону аёр

باش تا خیمه زند دولت نیسان و اَیار

Шохҳо духтари дӯшиза боғанд ҳануз

شاخ‌ها دختر دوشیزهٔ باغ‌اند هنوز

Бош то ҳомила гирданд ба алвони смор

باش تا حامله گردند به اَلوانِ ثِمار

Ақл ҳайрон шавад аз хӯшаи заррини ънб

عقل حیران شود از خوشهٔ زرّین عِنَب

Фаҳм оҷиз шавад аз ҳуққаи ёқӯти анор

فهم عاجز شود از حُقّهٔ یاقوت انار

Бандҳои рутаб аз нахл фурӯ овезанд

بندهای رطب از نخل فرو آویزند

Нахли банди ани қазоу қадари ширини кор

نخل‌بند‌ان قضا و قدر شیرین کار

То на торик буд сояи анбӯҳи дарахт

تا نه تاریک بود سایهٔ انبوه درخت

Зер ҳар барг чароғӣ бунаанд аз гулнор

زیر هر برگ چراغی بنهند از گلنار

Себро ҳар тарафӣ дода табиати рангӣ

سیب را هر طرفی داده طبیعت رنگی

Ҳам бар он гӯна ки гулгуна кунад рӯй нигор

هم بر آن گونه که گلگونه کند روی نگار

Шакли амрўди ту гӯйӣ ки зи ширинӣу лутф

شکل اَمرود تو گویی که ز شیرینی و لطف

Кӯзае чанд наботаст муъаллақ бар бор

کوزه‌ای چند نبات است معلق بر بار

Ҳеҷ дар ба натавон гуфт чу гуфтӣ ки ба аст

هیچ در به نتوان گفت چو گفتی که به است

Ба аз ин фазл ва камолаш натавон кард изҳор

به از این فضل و کمالش نتوان کرد اظهار

Ҳшўи анҷӣр чу ҳалвогар устод ки ӯ

حَشْوِ انجیر چو حلوا‌گر استاد که او

Ҳуб хашхош кунад дар асали шаҳд ба кор

حَبِّ خشخاش کند در عسلِ شهد به کار

Об дар пои туранҷ ва бау бодоми равон

آب در پای ترنج و به و بادام روان

Ҳамчу дар зери дарахтони биҳиштии أнҳор

همچو در زیر درختان بهشتی أَنهار

Гӯи назар боз куну хилқат норанҷ бибин

گو نظر باز کن و خلقت نارنج ببین

эй ки бовар накунӣ фии алшҷри алأхзри нор

ای که باور نکنی فِي ‌الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نار

Пок ва беайб , худоӣ ки ба тақдири азиз

پاک و بی‌عیب، خدایی که به تقدیر عزیز

Моҳу хуршед мусаххар кунаду лайл ва наҳор

ماه و خورشید مُسَخَّر کند و لیل و نهار

Подшоҳӣ на ба дастур кунад ё ганҷур

پادشاهی نه به دستور کند یا گنجور

Нақшбандӣ на ба шингарф кунад ё зангор

نقشبندی نه به شَنْگَرف کند یا زَنگار

Чашма аз санг бурун ояду борон аз меғ

چشمه از سنگ برون آید و باران از میغ

Ангабин аз магаси наҳл ва дар аз дарёи бор

انگبین از مگسِ نَحْل و دُر از دریا بار

Нек бисёр бигуфтем дарин боби сухан

نیک بسیار بگفتیم درین باب سخن

Ва андакӣ беш нагуфтем ҳануз аз бисёр

و اندکی بیش نگفتیم هنوز از بسیار

То қиёмати сухани андари караму раҳмат ӯ

تا قیامت سخن اندر کرم و رحمت او

Ҳама гӯйанд ва яке гуфта наёяд зи ҳазор

همه گویند و یکی گفته نیاید ز هزار

Он ки бошад ки набандад камари тоъат ӯ ?

آن که باشد که نبندد کمر طاعت او؟

Ҷой онаст ки кофар бигушоед зуннор

جای آنست که کافر بگشاید زُنّار

Неъматати бори худоёи зи адад берун аст

نعمتت بار خدایا ز عدد بیرون است

Шукри анъоми ту ҳаргиз накунад шкргзор

شکر اِنعام تو هرگز نکند شکرگزار

Ин ҳамаи парда ки бар карда мо май пӯшӣ

این همه پرده که بر کَردهٔ ما می‌پوشی

Гар ба тақсир бигирӣ нагузорӣ диёр

گر به تقصیر بگیری نگذاری دَیّار

Ноумед аз дар лутфи ту куҷо шояд рафт ?

ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت‌؟

Тоби қаҳр ту наёрем худоёи зинҳор

تاب قهر تو نیاریم خدایا زنهار

Феълҳоӣ ки з мо дидӣу нпсндидӣ

فعل‌هایی که ز ما دیدی و نپسندیدی

Ба худовандии худ парда бапуш эй саттор

به خداوندی خود پرده بپوش ای سَتّار

Саъдёи рости равони гӯии саодати бурданд

سعدیا راست روان گوی سَعادت بردند

Ростӣ кун ки ба манзил наравад каҷи рафтор

راستی کن که به منزل نرود کج‌رفتار

Ҳбзои умри гиронмоя ки дар лағв бирафт

حَبَّذا عمر گرانمایه که در لغو برفت

Ёрб аз ҳар чаҳ хато рафт ҳазор истиғфор

یارب از هر چه خطا رفت هزار استغفار

Дарди пинҳон ба ту гӯям ки худованди манӣ

درد پنهان به تو گویم که خداوند منی

ё нагӯям , ки ту худ матлаъӣ бар асрор

یا نگویم، که تو خود مُطَّلِعی بر اَسرار