Назари дареғи мадор аз ман эй маи манзур

نظر دریغ مدار از من ای مه منظور

Ки ма дареғ намедорад аз хилоиқи нур

که مه دریغ نمی‌دارد از خلایق نور

Ба чашми нек нигаҳ кардаам туро ҳамаи вақт

به چشم نیک نگه کرده‌ام تو را همه وقت

Чаро чу чашми бад афтодаам з рӯй ту давр

چرا چو چشم بد افتاده‌ام ز روی تو دور

Туро ки дард набӯдаст ҷони ман ҳамаи умр

تو را که درد نبودست جان من همه عمر

Чу дардманд бинолад надоряши маъзӯр

چو دردمند بنالد نداریش معذور

Тани дуруст чаҳ донад ба хоби нӯшин дар

تن درست چه داند به خواب نوشین در

Ки шаб чигуна ба поёни ҳамеи баради ранҷур ?

که شب چگونه به پایان همی‌برد رنجور؟

Маро ки саҳари сухан дар ҳама ҷаҳон рафтаст

مرا که سحر سخن در همه جهان رفتست

зи саҳари чашми ту бечора мондаам мсҳўр

ز سحر چشم تو بیچاره مانده‌ام مسحور

Ду рустаи лؤлؤи манзум дар даҳони дорӣ

دو رسته لؤلؤ منظوم در دهان داری

Иборати лаби ширин чу лؤлؤи мансур

عبارت لب شیرین چو لؤلؤ منثور

Агар на ваъдаи муъмин ба охират будӣ

اگر نه وعدهٔ مؤمن به آخرت بودی

Замин порс биҳиштаст гуфтамӣ ва ту ҳур

زمین پارس بهشتست گفتمی و تو حور

Ту бар самандӣу бечорагони асири каманд

تو بر سمندی و بیچارگان اسیر کمند

Канори хонаи зини баҳраи манд ва мо маҳҷӯр

کنار خانهٔ زین بهره‌مند و ما مهجور

Ту порсоеу риндӣ ба ҳам кунӣ саъдӣ

تو پارسایی و رندی به هم کنی سعدی

Муяссарат нашавад маст бош ё мастур

میسرت نشود مست باش یا مستور

Чунин савори дарин арсаи мамолики порс

چنین سوار درین عرصهٔ ممالک پارس

Малик чигуна набошад Музаффару Мансур ?

ملک چگونه نباشد مظفر و منصور؟

Аҷалу аъзами офоқи шамси давлату дайн

اجل و اعظم آفاق شمس دولت و دین

Ки баради гӯии накӯи номӣ аз мулӯку судӯр

که برد گوی نکو نامی از ملوک و صدور