Худоиро чаҳ тавон гуфт шукри фазлу карам

خدای را چه توان گفت شکر فضل و کرم

Бад-ӣни назар ки дигарбора кард бар олам

بدین نظر که دگرباره کرد بر عالم

Ба даври давлати слҷўқшоаҳи слғршоаҳ

به دور دولت سلجوقشاه سلغرشاه

Хдоигони муаззами атобаки аъзам

خدایگان معظم اتابک اعظم

Сари мулӯки замони подшоҳ рӯй замин

سر ملوک زمان پادشاه روی زمین

Халифаи падар ва ъам ба иттифоқи аъам

خلیفهٔ پدر و عم به اتفاق اعم

Замини порс дигар фар осмон дорад

زمین پارس دگر فر آسمان دارد

Ба моҳи талъати шоҳу ситорагони ҳашам

به ماه طلعت شاه و ستارگان حشم

Яке ба ҳазрат ӯ доғи ходимӣ бар рӯй

یکی به حضرت او داغ خادمی بر روی

Яке ба хизмат ӯ дасти бандагӣ бар ҳам

یکی به خدمت او دست بندگی بر هم

Ба қиблаи карамаш рӯй никхўоҳони рост

به قبلهٔ کرمش روی نیکخواهان راست

Ба хизмати ҳарамаши пушти подшоҳони хам

به خدمت حرمش پشت پادشاهان خم

Ҳануз кӯси бишорат тамом нозада буд

هنوز کوس بشارت تمام نازده بود

Ки таҳният ба диёр араб раседу аҷам

که تهنیت به دیار عرب رسید و عجم

зи сар ниҳодани гардани кашону солорон

ز سر نهادن گردن‌کشان و سالاران

Бар остон ҷалолаш намонад ҷои қадам

بر آستان جلالش نماند جای قدم

Сипоси бори худоӣ ки шукри неъмат ӯ

سپاس بار خدایی که شکر نعمت او

Ҳазор сол кам аз ҳақ ӯ буд як дам

هزار سال کم از حق او بود یک دم

Хушаст бар дили озодагони ҷароҳати дӯст

خوشست بر دل آزادگان جراحت دوست

Ба ҳукми онкии ҳамаш дӯст май наад марҳам

به حکم آنکه همش دوست می‌نهد مرهم

Шаби фироқ ба рӯзи висоли ҳомила буд

شب فراق به روز وصال حامله بود

?илам хушаст ба андешаи шифои ?илам

الم خوشست به اندیشهٔ شفای الم

Дигар хилоф набошад миёни оташу об

دگر خلاف نباشد میان آتش و آب

Дигар низо науфтад миёни гургу ғнм

دگر نزاع نیفتد میان گرگ و غنم

зи сояи илми шери пайкараш на аҷаб

ز سایهٔ علم شیر پیکرش نه عجب

Ки ларза бар тан шерон фитад чу шери илм

که لرزه بر تن شیران فتد چو شیر علم

Агар ду дида душман наметавонад дид

اگر دو دیدهٔ دشمن نمی‌تواند دید

Ки дӯстон ҳама шоданд , гӯи бимир аз ғам

که دوستان همه شادند، گو بمیر از غم

Вуҷӯд ҳар ки нахоҳад давоми давлат ӯ

وجود هر که نخواهد دوام دولت او

Асири бод ба зиндони сокинони адам

اسیر باد به زندان ساکنان عدم

Шҳо ба хӯни адуи рехтан шитоб макун

شها به خون عدو ریختن شتاب مکن

Ки худ ҳалок шаванд аз ҳасад ба хӯни шикам

که خود هلاک شوند از حسد به خون شکم

Ҳар онкӣ чун қаламати сар ба ҳукм бар наниҳад

هر آنکه چون قلمت سر به حکم بر ننهد

Ду нимаи боди сараш то ба синаи ҳамчуи қалам

دو نیمه باد سرش تا به سینه همچو قلم

Чунон ба аҳди ту муштоқ буд навбати малик

چنان به عهد تو مشتاق بود نوبت ملک

Ки ташнагон ба Фуроту пиёдагон ба ҳарам

که تشنگان به فرات و پیادگان به حرم

Ба ҳалқи халқи фурӯи рехти шарбатии ширин

به حلق خلق فرو ریخت شربتی شیرین

Заданд бар дили бдгўии зарбатии муҳкам

زدند بر دل بدگوی ضربتی محکم

Ҷаҳон намонаду осор муъаддилат монад

جهان نماند و آثار معدلت ماند

Ба хайр кӯшу салоҳу сдоду афву карам

به خیر کوش و صلاح و سداد و عفو و کرم

Ки малику давлати азҳок бе гуноҳи озор

که ملک و دولت اضحاک بی‌گناه آزار

Намонад ва то ба қиёмат бирав бимонад рақам

نماند و تا به قیامت برو بماند رقم

?хитой банда нагирӣ ки меҳтарони мулӯк

خطای بنده نگیری که مهتران ملوک

Шунидаанд насиҳати зи кеҳтарони хадам

شنیده‌اند نصیحت ز کهتران خدم

Хунаки танӣ ки пас аз ваии ҳадис хайр кунанд

خنک تنی که پس از وی حدیث خیر کنند

Ки ҷуз ҳадис намемонад аз банӣ одам

که جز حدیث نمی‌ماند از بنی‌آدم

Ба давлатати ҳамаи афтодагон баланд шуданд

به دولتت همه افتادگان بلند شدند

Чу офтоб ки бар осмони баради шабнам

چو آفتاب که بر آسمان برد شبنم

Магари каминаи оҳоди бандагони саъдӣ

مگر کمینهٔ آحاد بندگان سعدی

Ки съиш аз ҳама бешасту ҳаззаш аз ҳама кам

که سعیش از همه بیشست و حظش از همه کم

Ҳамеша хуррамяти боду хайри бод ки халқ

همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلق

Набӯдаанд ба айёми каси чунин хуррам

نبوده‌اند به ایام کس چنین خرم

Сиррӣ мабод ки бар хати бандагӣ ту нест

سری مباد که بر خط بندگی تو نیست

Вагар буд ба сарнайзаи бод чун парчам

وگر بود به سرنیزه باد چون پرچم