Рафтӣу садҳазори дилати даст дар ркиб

رفتی و صدهزار دلت دست در رِکیب

эй ҷони аҳли дил ки тавонад зи ҷони шикеб ?

ای جان اهل دل که تواند ز جان شکیب؟

Гӯйӣ ки эҳтимол кунад муддатии фироқ

گویی که احتمال کند مدتی فراق

Онро ки як нафас набӯд тоқати ътиб ?

آن را که یک نفس نبود طاقت عِتیب؟

То ҳамчуи офтоби броиӣ дигар зи шарқ

تا همچو آفتاب برآیی دگر ز شرق

Мо ҷумлаи дида бар раҳу ангушт бар ҳсиб

ما جمله دیده بر ره و انگشت بر حِسیب

Аз дасти қосидӣ ки китобӣ ба ман расад

از دست قاصدی که کتابی به من رسد

Дар пои қосиди уфтам ва бар сари нуҳуми ктиб

در پای قاصد افتم و بر سر نهم کتیب

Чун дигарон з дил нарӯйгар рӯй зи чашм

چون دیگران ز دل نروی گر روی ز چشم

Кандар миёни ҷонӣ ва аз дида дар ҳҷиб

کاندر میان جانی و از دیده در حِجیب

Умеди рӯзи васли дил халқ ме диҳад

امّید روز وصل دل خلق می‌دهد

Варна фироқи хӯни бчконидӣ аз наҳиф

ورنه فراق خون بچکانیدی از نهیب

Дар бўстонсрои ту баъд аз ту кӣ шавад

در بوستانسرای تو بعد از تو کی شود

Хандони анор ва , тоза ба ва , сурх рӯй себ ?

خندان انار و، تازه به و، سرخ‌روی سیب؟

Ин ид муттафиқ нашавад халқро нишот

این عید متفق نشود خلق را نشاط

Иди онкӣ бар расӣданат озин кунанду зеб

عید آنکه بر رسیدنت آذین کنند و زیب

Ин талъати хуҷаста ки бо туаст ғами мадор

این طلعت خجسته که با توست غم مدار

Коқболи ёварат буд андари фарозу шеб

کاقبال یاورت بود اندر فراز و شیب

Ҳамроҳ туаст хотири саъдӣ ба ҳукми онк

همراه توست خاطر سعدی به حکم آنک

Халқи хушат чу гуфта саъдӣаст длФриб

خلق خوشت چو گفتهٔ سعدیست دلفریب

Таъӣду нусрату зафарати боди ҳамАннан

تأیید و نصرت و ظفرت باد همعنان

Ҳар бомдоду шаб ки наҳй пой дар ркиб

هر بامداد و شب که نهی پای در رِکیب