Шукр ба шукри нуҳум дар даҳони муждаи даҳон

شکر به شکر نهم در دهان مژده دهان

Агар ту бози барории ҳадиси ман ба даҳон

اگر تو باز برآری حدیث من به دهان

Баъӣд нест кигар ту ба аҳди бозоиӣ

بعید نیست که گر تو به عهد بازآیی

Ба иди васли ту ман хештан кунам қурбон

به عید وصل تو من خویشتن کنم قربان

Ту он нае ки чу ғоиби шӯии з дил биравӣ

تو آن نه‌ای که چو غایب شوی ز دل بروی

Тафовутӣ накунад қурби дил ба баъди макон

تفاوتی نکند قرب دل به بعد مکان

Қарори як нафасам бе ту даст май надиҳад

قرار یک نفسم بی‌تو دست می‌ندهد

Ҳам эҳтимоли ҷафо ба ки сабр бар ҳиҷрон

هم احتمال جفا به که صبر بر هجران

Муҳиби содиқ агар соҳибаш ба тир занад

محب صادق اگر صاحبش به تیر زند

Муҳаббаташ нагузорад ки бар кунад пайкон

محبتش نگذارد که بر کند پیکان

Висоли дӯст ба ҷонгар муяссарат гардад

وصال دوست به جان گر میسرت گردد

Бихар ки дайр ба дасти аўФтди чунин арзон

بخر که دیر به دست اوفتد چنین ارزان

Кадоми рӯз дигар ҷон ба кор бозояд

کدام روز دگر جان به کار بازآید

Ки ҷон фишон накунӣ рӯзи васл бар ҷонон ?

که جان‌فشان نکنی روز وصل بر جانان؟

Шикоят аз дили сангин ёр натавон кард

شکایت از دل سنگین یار نتوان کرد

Ки хештан задаем обгина бар санадон

که خویشتن زده‌ایم آبگینه بر سندان

зи дасти дӯст ба нолидан омадӣ саъдӣ

ز دست دوست به نالیدن آمدی سعدی

Ту қадар дӯст ндонӣ ки дӯсти дории ҷон

تو قدر دوست ندانی که دوست داری جان

Гар он бадеъи сифати хештан ба мо надиҳад

گر آن بدیع صفت خویشتن به ما ندهد

Биор соқӣ ва моро зи хештани бустон

بیار ساقی و ما را ز خویشتن بستان

Замон бод баҳораст , дод айш бидиҳ

زمان باد بهارست، داد عیش بده

Ки даври умр чунон меравад ки барқи имон

که دور عمر چنان می‌رود که برق یمان

Чигуна пери ҷавонӣ ва ҷоҳилӣ накунад

چگونه پیر جوانی و جاهلی نکند

Дарин қазия ки гардад ҷаҳони пери ҷавон

درین قضیه که گردد جهان پیر جوان

Назораи чамани Урдӣбиҳишт хуш бошад

نظارهٔ چمن اردیبهشت خوش باشد

Ки бар дарахт занад боди навбаҳори афшон

که بر درخت زند باد نوبهار افشان

Муҳандисони табиати зи ҷомаи хонаи ғайб

مهندسان طبیعت ز جامه خانهٔ غیب

Ҳазор ҳала бароранд мухталифи алвон

هزار حله برآرند مختلف الوان

зи коргоҳи қазо дар дарахт пӯшонанд

ز کارگاه قضا در درخت پوشانند

Қабои сабз ки тороҷ карда буд хазон

قبای سبز که تاراج کرده بود خزان

Ба кулбаи чаман аз рангу буи боз кунанд

به کلبهٔ چمن از رنگ و بوی باز کنند

Ҳазор таблаи аттору тахти бозаргон

هزار طبلهٔ عطار و تخت بازرگان

Баҳори мива чу мавлуди нозпрўри дӯст

بهارمیوه چو مولود نازپرورده ست

Ки то булӯғ даҳон брнагирад аз пистон

که تا بلوغ دهان برنگیرد از پستان

На офтоб музират кунад на сояи газанд

نه آفتاب مضرت کند نه سایه گزند

Ки ҳар чаҳор ба ҳам муттафиқ шуданд арқон

که هر چهار به هم متفق شدند ارکان

Авони минқали оташи гузашту хонаи гарм

اوان منقل آتش گذشت و خانهٔ گرم

Замон бирка обасту сафаи айвон

زمان برکهٔ آبست و صفهٔ ایوان

Бисот лаҳв биндозу барги айши буна

بساط لهو بینداز و برگ عیش بنه

Ба зери сояи руз бар канори шодравон

به زیر سایهٔ رز بر کنار شادروان

Тугар ба рақси ниёеи шигифти ҷонварӣ

تو گر به رقص نیایی شگفت جانوری

Азин ҳаво ки дарахт омадаст дар ҷавлон

ازین هوا که درخت آمده‌ست در جولان

зи бонги машғалаи булбулони ошиқи маст

ز بانگ مشغلهٔ بلبلان عاشق مست

Шукуфа ҷома даридасту сарви саргардон

شکوفه جامه دریده‌ست و سرو سرگردان

Хаҷал шаванд кунун духтарони Мисри чаман

خجل شوند کنون دختران مصر چمن

Ки гули з хор барояд чу Юсуф аз зиндон

که گل ز خار برآید چو یوسف از زندان

Ту худ мутолиаи боғ ва бӯстон накунӣ

تو خود مطالعهٔ باغ و بوستان نکنی

Ки бӯстони баҳорӣу боғи лолстон

که بوستان بهاری و باغ لالستان

Кадоми гул буд андари чаман ба зебоӣат ?

کدام گل بود اندر چمن به زیباییت؟

Кадоми сарв ба болои тест дар бустон ?

کدام سرو به بالای تست در بستان؟

Чаҳ гӯям он хати сабзу даҳони ширин ро

چه گویم آن خط سبز و دهان شیرین را

Биҷуз Хизр натавон гуфту чашмаи ҳайвон

بجز خضر نتوان گفت و چشمهٔ حیوان

Ба чанд рӯз дигар коФтоб гарм шавад

به چند روز دگر که‌افتاب گرم شود

Мақари айш буд сояи бону сояи бон

مقر عیش بود سایه‌بان و سایهٔ بان

Ту коФтоби заминӣ ба ҳеҷ сояи Марв

تو که‌افتاب زمینی به هیچ سایه مرو

Магар ба сояи дастури подшоҳи замон

مگر به سایهٔ دستور پادشاه زمان

Саҳоби раҳмату дарёии фазлу кони карам

سحاب رحمت و دریای فضل و کان کرم

Сипеҳри ҳишмату кӯҳи виқору Каҳфи амон

سپهر حشمت و کوه وقار و کهف امان

Бузург рӯй замини подшоҳи садрнишин

بزرگ روی زمین پادشاه صدرنشین

Ълоءи давлату дайни садри подшоҳи нишон

علاء دولت و دین صدر پادشاه‌نشان

Ки гарданони акобри нахусти фурмонаш

که گردنان اکابر نخست فرمانش

Ниҳанд бар сар ва пас сар ниҳанд бар фармон

نهند بر سر و پس سر نهند بر فرمان

Вагар ҳасуд на розӣаст гӯ ба рашки бимир

وگر حسود نه راضیست گو به رشک بمیر

Ки мартабат ба сазовор медиҳад яздон

که مرتبت به سزاوار می‌دهد یزدان

На тофтаст чунин офтоб бар офоқ

نه تافته‌ست چنین آفتاب بر آفاق

На гстридаҳи чунин соя бар басити ҷаҳон

نه گستریده چنین سایه بر بسیط جهان

Баланди пояи қадараш чаҳ ҷои фаҳму қиёс

بلند پایهٔ قدرش چه جای فهم و قیاس

Фарохи мояи фазлаш чаҳ ҷои ҳасри вебён

فراخ مایهٔ فضلش چه جای حصر وبیان

Ба гирди ҳимматаши идрок одамӣ нарасад

به گرد همتش ادراک آدمی نرسد

Ки фаҳми брнтўонди гузаштан аз кайвон

که فهم برنتواند گذشتن از کیوان

Бирав маҳосини ахлоқ чун рутаб бар бор

برو محاسن اخلاق چون رطب بر بار

Дарави фунуни фазойил чу дона дар румон

درو فنون فضایل چو دانه در رمان

Чу бар саҳифаи ?умла равон шавад қаламаш

چو بر صحیفهٔ املی روان شود قلمش

Забони таън наад дар балоғати сҳбон

زبان طعن نهد در بلاغت سحبان

Чунон рманд ва дуанд аҳли бидъат аз назараш

چنان رمند و دوند اهل بدعت از نظرش

Ки аз масеҳои даҷол ва аз умри шайтон

که از مسیحا دجال و از عمر شیطان

Ба нозу неъматаши имрӯзи ҳақ назар кардаст

به ناز و نعمتش امروز حق نظر کرده‌ست

Умед ҳаст ки фардо ба раҳмату ризвон

امید هست که فردا به رحمت و رضوان

Касони захира дунё ниҳанду ғалла ӯ

کسان ذخیرهٔ دنیا نهند و غلهٔ او

Ҳануз сунбула бошад ки рафт дар мизон

هنوز سنبله باشد که رفت در میزان

Бзргўорои шарҳи мъолит ки диҳад

بزرگوارا شرح معالیت که دهد

Ки фикри восифи азу мунқатиъ шавад ҳайрон

که فکر واصف ازو منقطع شود حیران

Ба гирди нуқтаи олами сипеҳри доираи гирд

به گرد نقطهٔ عالم سپهر دایره گرد

Надид шабаҳи ту чндонкаҳ мекунад даврон

ندید شِبه تو چندانکه می‌کند دوران

Ки дид ташнаи рён ба ҷузи ту дар аФоқ

که دید تشنهٔ ریان بجز تو در افاق

Ба адлу афву карами ташнаи вази адаби рён

به عدل و عفو و کرم تشنه وز ادب ریان

Худоиро ба ту фазлӣ ки дар ҷаҳон дорад

خدای را به تو فضلی که در جهان دارد

Кадоми шукр тавон гуфт дар муқобили он

کدام شکر توان گفت در مقابل آن

Хунаки Ироқ ки дар сояи ҳимояти тест

خنک عراق که در سایهٔ حمایت تست

Ҳимоят ту нагӯям , анояти яздон

حمایت تو نگویم، عنایت یزدان

зи бأси ту на аҷаб дар билоди фарсу араб

ز بأس تو نه عجب در بلاد فرس و عرب

Ки гург бар гила ёро набошадаш адуон

که گرگ بر گله یارا نباشدش عدوان

Бар дарахти умедат ҳамеша бод ки нест

بر درخت امیدت همیشه باد که نیست

Ба даври адли ту ҷуз бар дарахти бори гарон

به دور عدل تو جز بر درخت بار گران

Сипеҳр бо ту ба рифъат баробарӣ накунад

سپهر با تو به رفعت برابری نکند

Ки шармсор буд муддаӣ , балои бурҳон

که شرمسار بود مدعی، بلا برهان

Чу ҳасри манқибатат дар қалам наме ояд

چو حصر منقبتت در قلم نمی‌آید

Чигуна васф ту гуяд забон мадҳат хон

چگونه وصف تو گوید زبان مدحت خوان

Ман ин қасида ба поён наме тавонам барад

من این قصیده به پایان نمی‌توانم برد

Ки шарҳи мкрмттро намерасад поён

که شرح مکرمتت را نمی‌رسد پایان

Ба хотирами ғазалӣ сўзнок ме гузарад

به خاطرم غزلی سوزناک می‌گذرد

Забона мезанад аз тангнои дил ба забон

زبانه می‌زند از تنگنای دل به زبان

Даруни хонаи зарурат чу оташӣ бошад

درون خانه ضرورت چو آتشی باشد

Ба иттифоқ бурун ояд аз даричаи духон

به اتفاق برون آید از دریچه دخان

Нахостам дигар ин боди ишқ паймудан

نخواستم دگر این باد عشق پیمودن

Валек менатавон бастани оби табъи равон

ولیک می‌نتوان بستن آب طبع روان