Туро ки гуфт ки бурқаъ барафкан эй фаттон

تو را که گفت که برقع برافکن ای فتان

Ки моҳ рӯй ту моро бсухт чун каттон

که ماه روی تو ما را بسوخت چون کتان

Парӣ ки дар ҳамаи олам ба ҳасан мавсуфаст

پری که در همه عالم به حسن موصوفست

зи шарм чун ту призодаҳ меравад пинҳон

ز شرم چون تو پریزاده می‌رود پنهان

Ба дастҳои нигорин чу дар ҳадиси ое

به دستهای نگارین چو در حدیث آیی

Ҳазор дили бабрӣ зинҳор азин дастон

هزار دل ببری زینهار ازین دستان

Дил аз ҷафоӣ ту гуфтам ба дайгарӣ бидиҳам

دل از جفای تو گفتم به دیگری بدهم

Касам ба ҳасани ту эй длстони надоди нишон

کسم به حسن تو ای دلستان نداد نشان

Лабони лаъли ту бо ҳар ки дар ҳадис ояд

لبان لعل تو با هر که در حدیث آید

Ба ростӣ ки зи чашмаши биўФтди марҷон

به راستی که ز چشمش بیوفتد مرجان

Агар ҳазор ҷароҳат кунӣ ту бар дили риш

اگر هزار جراحت کنی تو بر دل ریش

Давоӣ дард манаст он даҳони марҳами дон

دوای درد منست آن دهان مرهم دان

Авоми халқ ба ангушт май намояндам

عوام خلق به انگشت می‌نمایندم

Ман аз таъаҷҷуби ангушти фикр бар дандон

من از تعجب انگشت فکر بر دندان

Умеди васли ту ҷонам ба рақс май орад

امید وصل تو جانم به رقص می‌آرد

Чу боди субҳ ки дар гардиш оварад райҳон

چو باد صبح که در گردش آورد ریحان

зи халқи гӯии латофати ту бардае имрӯз

ز خلق گوی لطافت تو برده‌ای امروز

Ки дил ба даст ту гӯйӣаст дар хами чавгон

که دل به دست تو گوییست در خم چوگان

Чунонкии соҳиби одили ълоءи давлату дайн

چنانکه صاحب عادل علاء دولت و دین

Ба дасти фатҳу зафари гӯии давлат аз майдон

به دست فتح و ظفر گوی دولت از میدان

Ҷамоли оламу инсони айни аҳли адаб

جمال عالم و انسان عین اهل ادب

Ки ҳеҷ айн надидаст мисли ӯ инсон

که هیچ عین ندیدست مثل او انسان

Буруҷи қасри мъолиш аз он рафеъ тараст

بروج قصر معالیش از آن رفیع‌ترست

Ки тири ваҳм бурун ояд аз камони гумон

که تیر وهم برون آید از کمان گمان

Ман ин сухан на сазовори қадар ӯ гуфтам

من این سخن نه سزاوار قدر او گفتم

Ки саъй дар ҳамаи ёбӣ ба қадари вусъ ва тавон

که سعی در همه یابی به قدر وسع و توان

Чу Мустафо ки иборат ба фаҳм вай нарасад

چو مصطفی که عبارت به فهم وی نرسد

Вале муболиға хеш мекунад ҳисон

ولی مبالغهٔ خویش می‌کند حسان

Бизоъати ману бозори илму ҳикмат ӯ

بضاعت من و بازار علم و حکمت او

Мисоли қатрау дҷлсту диҷлау Аммон

مثال قطره و دجلست و دجله و عمان

Сари хиҷолатам аз пеш барнаме ояд

سر خجالتم از پیش برنمی‌آید

Ки дар чигуна ба дарё баранду лаъл ба кон

که در چگونه به دریا برند و لعل به کان

Агар на бандаи навозӣ аз он тараф будӣ

اگر نه بنده‌نوازی از آن طرف بودی

Ман ин шукри нФрстодмӣ ба хузистон

من این شکر نفرستادمی به خوزستان

Матоъи ман ки хирад дар билоди фазлу адаб ?

متاع من که خرد در بلاد فضل و ادب؟

Ҳаким роҳ нишинро чаҳ вақъ дар Юнон ?

حکیم راه نشین را چه وقع در یونان؟

Валек бо ҳамаи ҷурмам умед мағфиратаст

ولیک با همه جرمم امید مغفرتست

Ки тара низ буд бар мўоиди султон

که تره نیز بود بر مواید سلطان

Марои қабули шумо ном дар ҷаҳон густард

مرا قبول شما نام در جهان گسترد

Маро ба соҳиби девон азиз шуд девон

مرا به صاحب دیوان عزیز شد دیوان

Млози аҳли дили имрӯз хонадон шумост

ملاذ اهل دل امروز خاندان شماست

Ки бод то ба қиёмат ба давлати ободон

که باد تا به قیامت به دولت آبادان

зи молу мансаби дунёи ҷуз ин наме монад

ز مال و منصب دنیا جز این نمی‌ماند

Миёни аҳли мурувват ки ёди боди фалон

میان اهل مروت که یاد باد فلان

Сарои охират обод кун ба ҳасани амал

سرای آخرت آباد کن به حسن عمل

Ки эътимоди бақоро нишоед ин бунён

که اعتماد بقا را نشاید این بنیان

Ҳаёти мондаи ғанимати шимур ки боқии умр

حیات مانده غنیمت شمر که باقی عمر

Чу барф бар сар кӯҳаст рӯй дар нуқсон

چو برف بر سر کوهست روی در نقصان

Бамурд ва ҳеҷ набарди онкӣ ҷамъ кард ва нахурд

بمرد و هیچ نبرد آنکه جمع کرد و نخورد

Бихӯр бубахш бидиҳ эй ки май туоне ҳон

بخور ببخش بده ای که می‌توانی هان

Чу хайрӣ аз ту ба ғайриӣ расад футуҳи шинос

چو خیری از تو به غیری رسد فتوح‌شناس

Ки ризқи хеш ба даст ту мехӯрд меҳмон

که رزق خویش به دست تو می‌خورد مهمان

Карам ба ҷой хирадманд кун чу битавонӣ

کرم به جای خردمند کن چو بتوانی

Ки абр гум накунад бар замини хуши борон

که ابر گم نکند بر زمین خوش باران

Сухан дароз кашидам ба эътимоди қабул

سخن دراز کشیدم به اعتماد قبول

Ки раҳмат ту бубахшад ҳазор азин исён

که رحمت تو ببخشد هزار ازین عصیان

Маро ки табъи сухангӯӣ дар ҳадис омад

مرا که طبع سخنگوی در حدیث آمد

На мркбист ки бозаш тавон кашид Аннан

نه مرکبیست که بازش توان کشید عنان

Агар сафинаи шеърами равон буд на аҷаб

اگر سفینهٔ شعرم روان بود نه عجب

Ки меравад ба серум аз танури дили тӯфон

که می‌رود به سرم از تنور دل طوفان

Ту кӯҳи ҷўдӣ ва ман дар миёни вартаи фақр

تو کوه جودی و من در میان ورطهٔ فقر

Магар ба шӯртаи иқболати аўФтм ба карон

مگر به شرطهٔ اقبالت اوفتم به کران

Ду чиз хоҳамат аз кирдигори фарди азиз

دو چیز خواهمت از کردگار فرد عزیز

Давоми давлати дунёу хатм бар имон

دوام دولت دنیا و ختم بر ایمان

Хилоф нест дар осор бару маърӯфат

خلاف نیست در آثار بر و معروفت

Ки дайр сол бимонад ту дирсоли бимон

که دیر سال بماند تو دیرسال بمان

Фалаки мусоиду иқболи ёру бахти қарин

فلک مساعد و اقبال یار و بخت قرین

Танати дурусту умедати равоу ҳукми равон

تنت درست و امیدت روا و حکم روان

зи ноӣботи қазо дар паноҳи борхдоӣ

ز نائبات قضا در پناه بارخدای

зи ҳодисоти қирон дар ҳимояти қуръон

ز حادثات قران در حمایت قرآن

эй мъдлтт соя карда бар сари халқ

همای معدلتت سایه کرده بر سر خلق

Ба буми ҳодисаи буми мухолифони вайрон

به بوم حادثه بوم مخالفان ویران

Бад-ӣни ду мисраи охир ки хатм хоҳам кард

بدین دو مصرع آخر که ختم خواهم کرد

Умед ҳаст ба таҳсину гӯш бар эҳсон

امید هست به تحسین و گوش بر احسان

Ду чиз ҳосил умраст номи неку савоб

دو چیز حاصل عمرست نام نیک و ثواب

Вазин ду даргузарии кули ман алайҳои ?фон

وزین دو درگذری کل من علیها فان