Вуҷӯдам ба танг омад аз ҷаври танагӣ

وجودم به تنگ آمد از جور تنگی

Шудам дар сафари рӯзгории дирангӣ

شدم در سفر روزگاری درنگی

Ҷаҳони зери пай чун Сикандар буридам

جهان زیر پی چون سکندر بریدم

Чу иأҷўҷ бигузаштам аз сади сангӣ

چو یأجوج بگذشتم از سد سنگی

Буруни ҷустам аз танги таркон чу дидам

برون جستم از تنگ ترکان چو دیدم

Ҷаҳон дар ҳам афтода чун мӯии зангӣ

جهان در هم افتاده چون موی زنگی

Чу бози омадами кишвар осӯда дидам

چو باز آمدم کشور آسوده دیدم

зи гиреҳгон ба дар рафтаи он тези чангӣ

ز گرگان به در رفته آن تیز چنگی

Хати моҳрӯён чу машки тторӣ

خط ماهرویان چو مشک تتاری

Сари зулфи хубон чу дръи фарангӣ

سر زلف خوبان چو درع فرنگی

Ба номи эзади ободу пари нозу неъмат

به نام ایزد آباد و پر ناز و نعمت

Палангон раҳо карда хуии палангӣ

پلنگان رها کرده خوی پلنگی

Даруни мардумӣ чун малики неки маҳзар

درون مردمی چون ملک نیک محضر

Буруни лашкарӣ чун ҳужаброни ҷангӣ

برون لشکری چون هژبران جنگی

Бпрсидми ин кишвари осӯда кӣ шуд ?

بپرسیدم این کشور آسوده کی شد؟

Касе гуфт : саъдӣ ! чаҳ шӯридаи рангӣ

کسی گفت: سعدی! چه شوریده رنگی

Чунон буд дар аҳди аввал ки дидӣ

چنان بود در عهد اول که دیدی

Ҷаҳонии пари ошӯбу ташвишу танагӣ

جهانی پر آشوب و تشویش و تنگی

Чунин шуд дар айёми султони одил

چنین شد در ایام سلطان عادل

Атобаки Абубакри бен саъди зангӣ

اتابک ابوبکر بن سعد زنگی