Агар худоӣ набошад зи бандае хушнӯд

اگر خدای نباشد ز بنده‌ای خشنود

Шафоати ҳама пайғамбарон надорад суд

شفاعت همه پیغمبران ندارد سود

Қазоӣ кун Фикўнаст ҳукми бори худоӣ

قضای کن فیکون است حکم بار خدای

Бад-ӣни сухани суханӣ дар наме тавон афзуд

بدین سخن سخنی در نمی‌توان افزود

На занги ориятӣ буд бар дили фиръавн

نه زنگ عاریتی بود بر دل فرعون

Ки сайқали яди Байзо сиёҳяш назадуд

که صیقل ید بیضا سیاهیش نزدود

Бихонаду роҳи надодаш куҷо равад бадбахт ?

بخواند و راه ندادش کجا رود بدبخت؟

Бибаст дидаи мискин ва диданаш фармуд

ببست دیدهٔ مسکین و دیدنش فرمود

Насиби дӯзах агар талқ бар худ андоид

نصیب دوزخ اگر طلق بر خود انداید

Чунон дар ӯ ҷаҳди оташ ки чӯби нФт андӯд

چنان در او جهد آتش که چوب نفط اندود

Қалам ба толеъи маймуну бахти бади рафтаи сет

قلم به طالع میمون و بخت بد رفته‌ست

Агар ту хшмгнӣ эй писар вагар хушнӯд

اگر تو خشمگنی ای پسر وگر خشنود

Гунаҳ набӯд ва ибодат набӯд ва бар сари халқ

گنه نبود و عبادت نبود و بر سر خلق

набишта буд ки ин ноҷайаст ва он махӯз

نبشته بود که این ناجی است و آن مأخوذ

Муқаддараст ки аз ҳар касе чаҳ феъл ояд

مقدر است که از هر کسی چه فعل آید

Дарахти мқл на хурмо диҳад на шафтолуад

درخت مقل نه خرما دهد نه شفتالود

Ба саъии моштаҳи ислоҳ зишт натавон кард

به سعی ماشطه اصلاح زشت نتوان کرد

Чунон ки шоҳидӣ аз рӯй хуб натавон суд

چنان که شاهدی از روی خوب نتوان سود

Сиёҳи зангӣ ҳаргиз шавад сипед ба об ?

سیاه زنگی هرگز شود سپید به آب؟

Сипеди рӯмӣ ҳаргиз шавад сиёҳ ба дӯд ?

سپید رومی هرگز شود سیاه به دود؟

Саодатӣ ки набошад тамаъ макун саъдӣ

سعادتی که نباشد طمع مکن سعدی

Ки чун накошта бошанд мушкиласт дуруд

که چون نکاشته باشند مشکل است درود

Қалам ба омаданӣ рафт агар ризо ба қазо

قلم به آمدنی رفت اگر رضا به قضا

Диҳӣ ва гар надиҳӣ бӯданӣ бихоҳад буд

دهی و گر ندهی بودنی بخواهد بود