Вақт онаст ки заъф ояд ва неру баравад

وقت آن است که ضعف آید و نیرو برود

Қудрат аз мантиқи ширин сухангӯ баравад

قدرت از منطق شیرین سخنگو برود

Ногуҳии бод хазон ояд ва ин равнақу об

ناگهی باد خزان آید و این رونق و آب

Ки ту май бинӣ аз ин гулбун хушбӯ баравад

که تو می‌بینی از این گلبن خوشبو برود

Поем аз қӯти рафтор фурӯ хоҳад монад

پایم از قُوّت رفتار فرو خواهد ماند

Хунаки он кас ки ҳазар гирад ва некӯ баравад

خنک آن کس که حذر گیرد و نیکو برود

То ба рӯзӣ ки ба ҷӯй шуда боз ояд об

تا به روزی که به جوی شده باز آید آب

Иълми аллоҳ ки агар гиря кунам ҷӯ баравад

یعلم‌الله که اگر گریه کنم جو برود

Ману фирдавси бад-ӣни нақди бизоъат ки марост ?

من و فردوس بدین نقد بضاعت که مراست

Аҳриманро ки гузорад ки ба минӯ баравад ?

اهرمن را که گذارد که به مینو برود؟

Саъйам инаст ки дар оташи андеша чу авд

سعیم این است که در آتش اندیشه چو عود

Хештан сӯхтаам то ба ҷаҳон бӯ баравад

خویشتن سوخته‌ام تا به جهان بو برود

Ҳамаи сармояи саъдии сухани ширин буд

همه سرمایهٔ سعدی سخن شیرین بود

Вена аз ӯ монад надонам ки чаҳ бо ӯ баравад

وین از او ماند؛ ندانم که چه با او برود