Раҳ ба хароботи барад , обиди парҳезгор

ره به خرابات برد، عابد پرهیزگار

Суфра икрўзаҳ кард , нақди ҳамаи рӯзгор

سفرهٔ یکروزه کرد، نقد همه روزگار

Трсмт эй никном , пой барояд ба санг

ترسمت ای نیکنام، پای برآید به سنگ

Шиша пинҳон биор , то бихӯрем ошкор

شیشهٔ پنهان بیار، تا بخوریم آشکار

Гар ба қиёмат рӯем , бехару бори амал

گر به قیامت رویم، بی خر و بار عمل

Ба ки хиҷолат барем , чун бигушоӣанд бор

به که خجالت بریم، چون بگشایند بار

Кони ҳамаи номӯсу бонг , чун дирами носара

کان همه ناموس و بانگ، چون درم ناسره

Рӯй тлӣ карда дошт , ҳеҷ набӯдаш айёр

روی طلی کرده داشت، هیچ نبودش عیار

Рӯзи қиёмат ки халқ , тоъат ва хайр оваранд

روز قیامت که خلق، طاعت و خیر آورند

Мо чаҳ бизоъат барем , пеши Карим ? аФтқор

ما چه بضاعت بریم، پیش کریم؟ افتقار

Кор ба тадбир нест , бахт ба зӯр оварӣ

کار به تدبیر نیست، بخت به زور آوری

Давлату ҷоҳ он сиррӣаст , то ки кунад ихтиёр

دولت و جاه آن سریست، تا که کند اختیار

Бас ки харобот шуд , савмиъаи суфи пӯш

بس که خرابات شد، صومعهٔ صوف پوش

Бас ки ктбхонаҳи гашт , мстбаҳи дрдхўор

بس که کُتُبخانه گشت، مصطبهٔ دُردخوار

Муддаӣ аз гуфту гӯй , давлат маънӣ наёфт

مدعی از گفت و گوی، دولت معنی نیافت

Роҳи набард аз злом , моҳ надид аз ғубор

راه نبرد از ظلام، ماه ندید از غبار

Мутриб ёрон бигӯӣ , ин ғазали дилпазир

مطرب یاران بگوی، این غزل دلپذیر

Соқӣ маҷлис биор , он қадаҳи ғмгсор

ساقی مجلس بیار، آن قدح غمگسار

Гар ҳамаи олам ба айб , дар паии мо аўФтд

گر همه عالم به عیب، در پی ما اوفتد

Ҳар ки дилаш бо якеаст , ғам нахурд аз ҳазор

هر که دلش با یکیست، غم نخورد از هزار

Саъдӣ агар феъли нек аз ту наёяд ҳаме

سعدی اگر فعل نیک از تو نیاید همی

Бад набӯд номи нек , аз ақабати ёдгор

بد نبود نام نیک، از عقبت یادگار