эй рўбҳк чаро нанишинӣ ба ҷои хеш

ای روبهک! چرا ننشینی به جای خویش؟

Бо шер панҷа кардӣ ва дидӣ сазои хеш

با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش

Душман ба душман он напасандад ки бе хирад

دشمن به دشمن آن نپسندد که بی‌خرد

Бо нафас худ кунад ба муроду ҳавои хеш

با نفس خود کند به مراد و هوای خویش

Аз дасти дигарон чаҳ шикоят кунад касе

از دست دیگران چه شکایت کند کسی؟

Силӣ ба даст хеш занад бар қафои хеш

سیلی به دست خویش زند بر قفای خویش

Дузд аз ҷафои шаҳна чаҳ фарёд ме кунад

دزد از جفای شحنه چه فریاد می‌کند؟

Гӯ гарданат намезанад алои ҷафои хеш

گو گردنت نمی‌زند، الا جفای خویش

Хӯнат барои қолӣ султон бирехтанд

خونت برای قالی سلطان بریختند

Аблаҳ чаро нхФтӣ бар бӯрёии хеш

ابله! چرا نخفتی بر بوریای خویش؟

Гар ҳар ду дида ҳеҷ набинад ба иттифоқ

گر هر دو دیده، هیچ نبیند به اتفاق

Беҳтари зи дидае ки набинад ?хитои хеш

بهتر ز دیده‌ای که نبیند خطای خویش

Чоҳасту роҳу дидаи биноу офтоб

چاه است و راه و دیدهٔ بینا و آفتاب

То одамӣ нигоҳ кунад пеши пои хеш

تا آدمی نگاه کند پیشِ پای خویش

Чандин чароғ дорад ва бироаҳ ме равад

چندین چراغ دارد و بیراه می‌رود

Бигзор то биафтад ва бинад сазои хеш

بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش

Бо дигарон бигӯӣ ки золим ба чаҳ фитод

با دیگران بگوی که ظالم به چه فتاد

То чоҳ дигарон накунанд аз барои хеш

تا چاه دیگران نکنند از برای خویش

Гар гӯши дил ба гуфта саъдӣ кунад касе

گر گوش دل به گفتهٔ سعدی کند کسی

Аввали ризои ҳақи талабади пас ризои хеш

اول رضای حق طلبد پس رضای خویش