Бархез то тафарруҷ бустон кунему боғ

برخیز تا تفرج بستان کنیم و باغ

Чун даст медиҳад нафасии мӯҷиби фироқ

چون دست می‌دهد نفسی موجب فراغ

Кин сайли муттафиқи бикунади рӯзии ин дарахт

کاین سیل متفق بکند روزی این درخت

Венаи боди мухталифи бикашади рӯзии ин чароғ

وین باد مختلف بکشد روزی این چراغ

Сабзӣ дамид ва хушк шуду гули шкФту рехт

سبزی دمید و خشک شد و گل شکفت و ریخت

Булбул заруратаст ки навбат диҳад ба зоғ

بلبل ضرورت است که نوبت دهد به زاغ

Баси моликони боғ ки даврони рӯзгор

بس مالکان باغ که دوران روزگار

Карда сети хокашони гули деворҳои боғ

کرده‌ست خاکشان گل دیوارهای باغ

Фардо шунидае ки буд доғи зару сим

فردا شنیده‌ای که بود داغ زر و سیم

Худ вақти марг май наад ин мурдаи реги доғ

خود وقت مرگ می‌نهد این مرده ریگ داغ

Баси рӯзгорҳо ки барояд ба кӯҳу дашт

بس روزگارها که برآید به کوه و دشت

Баъд аз ман ва ту абри бгрид ба боғу роғ

بعد از من و تو ابر بگرید به باغ و راغ

Саъдӣ ба молу мансаби дунё назар макун

سعدی به مال و منصب دنیا نظر مکن

Мироси баси тавонгару мурдори баси калоғ

میراث بس توانگر و مردار بس کلاغ

Гар хоки мурда боз кунӣ равшанат шавад

گر خاک مرده باز کنی روشنت شود

Кин боди борномаҳ на чизеаст дар димоғ

کاین باد بارنامه نه چیزیست در دماغ

Гар бишинавӣ насиҳат ва гар нашнавӣ , ба сидқ

گر بشنوی نصیحت و گر نشنوی، به صدق

Гуфтем ва бар расӯл набошад ба ҷузи балоғ

گفتیم و بر رسول نباشد به جز بلاغ

Хониш
ғзл 39 — ҳмӣдрзо мҳмдӣ
ғзл шморҳ 39 — фотмҳ зндӣ
ғзл шморҳ 39 — ъндлӣб