Хурмо натавон хӯрдан аз ин хор ки киштем

خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیم

Дебо натавон кардан аз ин пашм ки раштем

دیبا نتوان کردن از این پشم که رِشتیم

Бар ҳарфи маосии хат узрӣ накашидем

بر حرف معاصی خط عذری نکشیدیم

Паҳлавии кабоири ҳснотии ннўштим

پهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم

Мо кушта нафасему баси оўх ки барояд

ما کُشتهٔ نفسیم و بس آوخ که برآید

Аз мо ба қиёмат ки чаро нафаси нкштим

از ما به قیامت که چرا نفس نکُشتیم

Афсӯс бар ин умри гиронмоя ки бигузашт

افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت

Мо аз сари тақсиру хатои дрнгзштим

ما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم

Дунё ки дар ӯ марди худо гул насиришта сет

دنیا که در او مرد خدا گِل نسرشته‌ست

Номард ки моием чаро дили бсрштим

نامرد که ماییم چرا دل بسرشتیم

Эшон чу малах дар пас зонуии риёзат

ایشان چو ملخ در پس زانوی ریاضت

Мо мӯри миёни бастаи давон бар дар ва даштем

ما مور میان بسته دوان بر در و دشتیم

Перӣу ҷавонии паии ҳам чун шаб ва рӯзанд

پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند

Мо шаб шуд ва рӯз омад ва бедор нагаштем

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

Вомондагии андари пас девори табиат

واماندگی اندر پس دیوار طبیعت

Ҳайфаст дариғо ки дар сулҳ биҳиштем

حیف است دریغا که درِ صُلحْ بِهشتیم

Чун мурғ бар ин конгресс то кӣ битавон хонд

چون مرغ بر این کنگره تا کی بتوان خواند

Як рӯз нигаҳ кун ки бар ин конгресс хиштем

یک روز نگه کن که بر این کنگره خشتیم

Моро аҷаб ар пушту паноҳӣ буд он рӯз

ما را عجب ار پشت و پناهی بوَد آن روز

Комрўз касеро на паноҳем ва на пуштем

کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم

Гар хоҷа шафоат накунад рӯзи қиёмат

گر خواجه شفاعت نکند روز قیامت

Шояд ки з машшота наранҷем ки зиштем

شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم

Бошад ки аноят бирасад варна мапиндор

باشد که عنایت برسد ورنه مپندار

Бо ин амали дӯзахён коҳил биҳиштем

با این عمل دوزخیان کاهل بهشتیم

Саъдӣ ! магар аз хирмани иқболи бузургон

سعدی! مگر از خرمن اقبال بزرگان

Як хӯша бубахшанд ки мо тухми нкштим

یک خوشه ببخشند که ما تخم نکِشتیم