Дареғи суҳбати дерин ва ҳақ диду шинохт

دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت

Ки санги тафриқаи айём дар миёни андохт

که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت

Ду дӯсти як нафас аз умри брнёсўднд

دو دوست یک نفس از عمر برنیاسودند

Ки осмон ба сари вақташони ду асба натохт

که آسمان به سر وقتشان دو اسبه نتاخت

Чу дил ба қаҳр бибояд гусаст ва меҳр бурид

چو دل به قهر بباید گسست و مهر برید

Хунаки танӣ ки дил аввал набаст ва меҳр набохт

خنک تنی که دل اول نبست و مهر نباخت

Ҷамоатӣ ки бипардохтанд аз мо дил

جماعتی که بپرداختند از ما دل

Дил аз муҳаббати эшон наметавон пардохт

دل از محبت ایشان نمی‌توان پرداخت

Ба рӯй ҳмнФсони барги айши сохта буд

به روی همنفسان برگ عیش ساخته بود

Бар ончии сохта будем рӯзгор насохт

بر آنچه ساخته بودیم روزگار نساخت

Нагашт саъдӣ аз он рӯзи гирди суҳбати халқ

نگشت سعدی از آن روز گرد صحبت خلق

Ки бе вафоеи даврон осмон бишнохт

که بی وفایی دوران آسمان بشناخت

?герат чу чанг ба бар дар кашад замонаи дун

گرت چو چنگ به بر در کشد زمانهٔ دون

Бас эътимод макун конгҳт занад ки навохт

بس اعتماد مکن کآنگهت زند که نواخت