Харӣ аз рӯстоӣӣ бигурехт

خری از روستاییی بگریخت

Ҷл бияфканаду пордми бгсихт

جل بیفکند و پاردم بگسیخت

Дар биёбон чу гӯри хар май тохт

در بیابان چو گور خر می‌تاخت

Бонг мекарду ҷуфта май андохт

بانگ می‌کرد و جفته می‌انداخت

Ки « ба ҷони омадаи зи меҳнату банд

که «به جان آمده ز محنت و بند

Доғу байтору бору пшмогнд

داغ و بیطار و بار و پشماگند

Шодмоноу хурмо ки манам

شادمانا و خرما که منم

Ки азин пас ба коми хештанам »

که ازین پس به کام خویشتنم»

Рӯстоӣ чу хар бирафт аз даст

روستایی چو خر برفت از دست

Гуфт « эй нобакор , сабрам ҳаст

گفت «ای نابکار، صبرم هست

Пас бихоҳӣ ба вақти ҷӯи гуфтан

پس بخواهی به وقت جو گفتن

Ки харии бади зи поигаҳ рафтан »

که خری بُد ز پایگه رفتن»

Ба мазоҳат нагуфтам ин гуфтор

به مزاحت نگفتم این گفتار

Ҳазл бигзору ҷад азу бурдор

هزل بگذار و جد ازو بردار

Ҳамчунин марди ҷоҳили сармаст

همچنین مرد جاهل سرمست

Рӯзи дармондагии бхоиди даст

روز درماندگی بخاید دست

Ндиҳанд ончӣ қиматаш надиҳӣ

ندهند آنچه قیمتش ندهی

Нашавад косаи пари зи деги тиҳӣ

نشود کاسه پر ز دیگ تهی