Перии андари қабӣлаи мо буд

پیری اندر قبیلهٔ ما بود

Ки ҷаҳондидатар зи анқо буд

که جهاندیده‌تر ز عنقا بود

Сад ва панҷа бизӣаст ё сад ва шаст

صد و پنجه بزیست یا صد و شصت

Баъд аз он пушт тоқаташ бишикаст

بعد از آن پشت‌ِ طاقتش بشکست

Дасти завқ аз таом боз кашид

دست ذوق از طعام باز کشید

Хуфту ранҷуряш дароз кашид

خُفت و رنجوریش دراز کشید

Рӯзу шаби оху оху нолау вой

روز و شب آخ و آخ و ناله و وای

Хештан дар бало ва ҳар ки сарой

خویشتن در بلا و هر که سرای

Гашта сад раҳи зи ҷони хеши нФўр

گشته صد ره ز جانِ خویش نَفور

ӯ аз он ранҷ ва мо аз он ранҷур

او از آن رنج و ما از آن رنجور

Нишнидӣ ҳадиси хоҷаи Балх

نشنیدی حدیث خواجهٔ بلخ

« марги хуштар ки зиндагонии талх »

‌«مرگ خوش‌تر که زندگانی تلخ‌»؟

Мӯӣ гардад пас аз сиёҳии бўр

موی گردد پس از سیاهی بور

Нест баъд аз сипедии алои гӯр

نیست بعد از سپیدی الّا گور

Оқибати пайки ҷон ситон бирасад

عاقبت پیک جان‌سِتان برسد

Мо гирифтор ва аломон бирасад

ما گرفتار و الاَمان برسد

Ҷони сахташ ба пеш лаб дидам

جان سختش به پیش لب دیدم

Рӯзи умри ш ба танг шаб дидам

روز عمر‌ش به تنگ شب دیدم

Борукӣ гуфтамаш ба хФиаҳи латиф

بارکی گفتمش به خُفیه لطیف

Ки ба слмт барем ё ба ҳФиФ ?

که به سلمت بریم یا به حفیف‌؟

Гуфт хомӯши азин сухан , зинҳор

گفت خاموش ازین سخن‌، زنهار!

Беш заҳмати мада , сдоъи гузор

بیش زحمت مده‌، صُداع گذار

Аблаҳам то ҳалок ҷон хоҳам ?

ابلهم تا هلاک جان خواهم؟

Рости хоҳӣ ? на ин на он хоҳам

راست خواهی‌؟ نه این نه آن خواهم

Магар аз диданам малул шудӣ ?

مگر از دیدنم ملول شدی‌؟

Ки ба маргами чунин аҷул шудӣ ?

که به مرگم چنین عجول شدی؟

Май рӯмгар туро зи ман нанг аст

می‌روم گر تو را ز من ننگ است

Ки на Широзу рӯсто танг аст

که نه شیراز و روستا تنگ است

Бисмии ин ҷойгаҳи сабоҳу мсо

بَسَم این جایگه صباح و مسا

Рафтам инак , биор кафшу Асо

رفتم اینک‌، بیار کفش و عصا

ӯ дарин гуфту тани з ҷон пардохт

او در این گفت و تن ز جان پرداخت

Рафту манзил ба дигарон пардохт

رفت و منزل به دیگران پرداخت

Андари он дам ки чшмҳош бихуфт

اندر آن دم که چشمهاش بخفت

намешунидам ки зер лаб ме гуфт

می‌شنیدم که زیر لب می‌گفت

эй дариғо ки дайри нншстм

«ای دریغا که دیر ننشستم

Рахт беихтиёр бар бастам

رختْ بی‌اختیار بربستم

Орзӯии завол кас накунад

آرزویِ زوال کس نکند

Ҳаргизи оби ҳаёт бас накунад

هرگز آب حیات بس نکند»

Хониш
шморҳ 31 - ҳкоӣт — фотмҳ зндӣ