Хӯбӣ ба рӯй хуби ту иқрор ме кунад

خوبی به روی خوب تو اقرار می‌کند

Ақл аз наҳифи ишқи ту зинҳор ме кунад

عقل از نهیب عشق تو زنهار می‌کند

Дилро дил чу санги ту озор ме диҳад

دل را دل چو سنگ تو آزار می‌دهد

Дамро даҳони танги ту аФгор ме кунад

دم را دهان تنگ تو افگار می‌کند

Хуштар зи ҷону умрӣ ва аз хоби хуши маро

خوشتر ز جان و عمری و از خواب خوش مرا

Он чашми ним хоби ту бедор ме кунад

آن چشم نیم‌خواب تو بیدار می‌کند

Хуршеди дилбаронеу рӯят ба дилбарӣ

خورشید دلبرانی و رویت به دلبری

Бо хештани ду зулфи туро ёр ме кунад

با خویشتن دو زلف تو را یار می‌کند

Чун ҷон бегуноҳӣу савдои ишқи ту

چون جان بی‌گناهی و سودای عشق تو

Ҷони маро ҳамеша гунаҳ кор ме кунад

جان مرا همیشه گنه‌کار می‌کند

Аз бас ки дар дилами зи ту тӯфон меҳнат аст

از بس که در دلم ز تو طوفان محنت است

Киштӣ бар оби дидаи ман кор ме кунад

کشتی بر آب دیده من کار می‌کند

Вази бас ки ёди он лаб ва рухсор ме кунам

وز بس که یاد آن لب و رخسار می‌کنم

Ишқами асири он лаб ва рухсор ме кунад

عشقم اسیر آن لب و رخسار می‌کند

Осон ҳаме намӯд диламро тариқи сабр

آسان همی‌نمود دلم را طریق صبر

ӯро тариқи ишқи ту душвор ме кунад

او را طریق عشق تو دشوار می‌کند

Дидори ту ки маи сифати ҳасан аз ӯ гирифт

دیدار تو که مَهْ صفتِ حُسن از او گرفت

Дилро ба доми фитна гирифтор ме кунад

دل را به دام فتنه گرفتار می‌کند

Бар дили балоу фитнаи з дидор ме расад

بر دل بلا و فتنه ز دیدار می‌رسد

Адлӣ аз он хусумат дидор ме кунад

عدلی از آن خصومت دیدار می‌کند

Ашки маро ба ранги ақиқи гудохта

اشک مرا به رنگ عقیق گداخته

Тимори он ақиқ шкрбор ме кунад

تیمار آن عقیق شکربار می‌کند

Ҷонами балои ишқи ту бисёр ме кашад

جانم بلای عشق تو بسیار می‌کشد

Ақлами ҳадиси ҳасани ту бисёр ме кунад

عقلم حدیث حسن تو بسیار می‌کند

Ҷаъди ту он ҳавои хуросон ба буии машк

جعد تو آن هوای خراسان به بوی مشک

Ба аз ҳавои таббат ва тотор ме кунад

به از هوای تبت و تاتار می‌کند

Зулфи ту сайд кардани мақсӯди хеш ро

زلف تو صید کردن مقصود خویش را

Кори каманди хусрав дайндор ме кунад

کار کمند خسرو دیندار می‌کند

Одили ълоءи давлату дунёу дайн ки адл

عادل علاء دولت و دنیا و دین که عدل

Пеши дилаш ба бандагӣ иқрор ме кунад

پیش دلش به بندگی اقرار می‌کند

Дорои рӯзгор ки бадхоҳи малик ро

دارای روزگار که بدخواه ملک را

Аз чӯби тахти душмани худ дор ме кунад

از چوب تخت دشمن خود دار می‌کند

Атсз ки рӯзи маъракаи рмҳ аз ду даст ӯ

اتسز که روز معرکه رمح از دو دست او

Кори ҳазор лашкар ҷаррор ме кунад

کار هزار لشکر جرّار می‌کند

Ҳарчи он ба теғ қаҳр сетанд зи душманон

هرچ آن به تیغ قهر ستاند ز دشمنان

Осори ҷӯад ӯ ҳама эсор ме кунад

آثار جود او همه ایثار می‌کند

Ки пайкараст мураккаби раҳвори подшоҳ

که پیکرست مرکب رهوار پادشاه

Киро ркиб ӯст ки раҳвор ме кунад

که را رکیب اوست که رهوار می‌کند

Неи не чу шаҳриёр сипеҳрасту офтоб

نی نی چو شهریار سپهر است و آفتاب

Асбаши масири кавкаб сайёр ме кунад

اسبش مسیر کوکب سیّار می‌کند

Бод сабк равосту гуҳи разми хок ро

باد سبک رواست و گه رزم خاک را

Доими зи боди ҳамла гронбор ме кунад

دایم ز باد حمله گرانبار می‌کند

Бар нуқтае бигардад чун ёфт имтиҳон

بر نقطه‌ای بگردد چون یافت امتحان

Пргорўори гардиш паргор ме кунад

پرگاروار گردش پرگار می‌کند

Эзади ҷазои кофару муъмин дар ин ҷаҳон

ایزد جزای کافر و مومن در این جهان

Аз ҷӯаду теғи шоҳ падедор ме кунад

از جود و تیغ شاه پدیدار می‌کند

Аз ҷӯад ӯ мсўбти муъмин чу ме диҳад

از جود او مثوبت مومن چو می‌دهد

Аз теғ ӯ уқубат куффор ме кунад

از تیغ او عقوبت کفار می‌کند

То зини чаҳор табъи чуну шаҳриёр хост

تا زین چهار طبع چنو شهریار خاست

Ҳафтуми сипеҳри хизмати ин чор ме кунад

هفتم سپهر خدمت این چار می‌کند

Шоҳои туе ки рояти аъдоатро худоӣ

شاها تویی که رایت اعدات را خدای

Дар пеши рояти ту нигунсор ме кунад

در پیش رایت تو نگونسار می‌کند

Илмати нишони ҳайдар каррор ме диҳад

علمت نشان حیدر کرّار می‌دهد

Теғати футуҳи ҳайдар каррор ме кунад

تیغت فتوح حیدر کرّار می‌کند

Нилӯфараст теғи туу рӯзи корзор

نیلوفرست تیغ تو و روز کارزار

Гулҳои душманони туро хор ме кунад

گل‌های دشمنان تو را خار می‌کند

Аз хӯни бадсиголи ту бар хоки размгоҳ

از خون بدسگال تو بر خاک رزمگاه

Гулзор медаманд ва гулзор ме кунад

گلزار می‌دماند و گلزار می‌کند

НоркФид мекунад аз мағзи душманон

نارکفید می‌کند از مغز دشمنان

Ваз рӯй дӯстони ту гулнор ме кунад

وز روی دوستان تو گلنار می‌کند

Дар ганҷи носеҳони ту динор май наад

در گنج ناصحان تو دینار می‌نهد

Ваз рӯй ҳосидони ту динор ме кунад

وز روی حاسدان تو دینار می‌کند

Чун илтиҷо ба эзад ҷаббор ме кунӣ

چون التجا به ایزد جبّار می‌کنی

Тартиби маликати эзад ҷаббор ме кунад

ترتیب ملکت ایزد جبّار می‌کند

Дар талъати ту фари Муҳамади ҳаме наад

در طلعت تو فر محمد همی‌نهد

Вази лашкарати муҳоҷир ва ансор ме кунад

وز لشکرت مهاجر و انصار می‌کند

Девор азон кунанд шҳо гирди хона ҳо

دیوار ازآن کنند شها گرد خانه‌ها

То душмани ту рӯй ба девор ме кунад

تا دشمن تو روی به دیوار می‌کند

Хӯн мефишонд аз мижау рӯзи разми ту

خون می‌فشاند از مژه و روز رزم تو

Ҷонро фидои ханҷар хунхор ме кунад

جان را فدای خنجر خونخوار می‌کند

Ҳар дил ки дар хилофи ту бемор ме шавад

هر دل که در خلاف تو بیمار می‌شود

Тирати алоҷи доруӣ бемор ме кунад

تیرت علاج داروی بیمار می‌کند

Гоҳе ба ҷону умраш ва гоҳе зи малику мол

گاهی به جان و عمرش و گاهی ز ملک و مال

Озор май расонад ва безор ме кунад

آزار می‌رساند و بیزار می‌کند

Шоҳои баҳори тозаи суратгар омада аст

شاها بهار تازه صورتگر آمده است

Бар хори хушки сӯрат Фархор ме кунад

بر خار خشک صورت فرخار می‌کند

Бе размаи зеби разма бзоз ме диҳад

بی‌رزمه زیب رزمه بزّاز می‌دهد

Бе таблаи кори табла аттор ме кунад

بی‌طبله کار طبله عطّار می‌کند

Ҳар сар ки меҳргон ба дили хок дар ниҳод

هر سر که مهرگان به دل خاک در نهاد

Наврӯзи кашфи он ҳама асрор ме кунад

نوروز کشف آن همه اسرار می‌کند

Абри саҳаргаҳӣ чу кафи ту ба рӯзи базм

ابر سحرگهی چو کف تو به روز بزم

Бар гули нисори лؤлؤ шҳўор ме кунад

بر گل نثار لؤلؤ شهوار می‌کند

Он нақшҳои турфа нигаҳ кун ки бе қалам

آن نقش‌های طرفه نگه کن که بی‌قلم

Наққоши сунъ бар сар кҳсор ме кунад

نقاش صنع بر سر کهسار می‌کند

Ҳар лаҳзае нигорӣ ва ҳар соъатии гулӣ

هر لحظه‌ای نگاری و هر ساعتی گلی

Дидор май намояд ва бозор ме кунад

دیدار می‌نماید و بازار می‌کند

Рӯйнигор дмдмаҳ ишқ ме диҳад

روی نگار دمدمه عشق می‌دهد

Мурғи баҳори замзама зор ме кунад

مرغ بهار زمزمهٔ زار می‌کند

Ҳар слслии тарона ушшоқ ме кашад

هر صلصلی ترانهٔ عشّاق می‌کشد

Ҳар булбулии ривоят ашъор ме кунад

هر بلبلی روایت اشعار می‌کند

Гӯйии баҳори тоза харидор ёфта аст

گویی بهار تازه خریدار یافته است

Рухсори арзаи пеш харидор ме кунад

رخسار عرضه پیش خریدار می‌کند

Гӯйии чамани зи нолаи мурғу насими гул

گویی چمن ز ناله مرغ و نسیم گل

Бо рӯдакии ҳикоят айёр ме кунад

با رودکی حکایت عیّار می‌کند

Бар шохи гули зи қамарии нолндаҳ , андалеб

بر شاخ گل ز قمری نالنده، عندلیب

Гӯйӣ сабақ гирифт ки такрор ме кунад

گویی سبق گرفت که تکرار می‌کند

Май хури шҳо ки радаши айёми тезрав

می خور شها که ردش ایام تیزرو

Бар ҳасби орзӯии ту рафтор ме кунад

بر حسب آرزوی تو رفتار می‌کند

Аз буии бода маст кун ин чархро аз онк

از بوی باده مست کن این چرخ را از آنک

Пайвастаи қасди мардум ҳушёр ме кунад

پیوسته قصد مردم هشیار می‌کند

То нури шамси моя анвор ме диҳад

تا نور شمس مایه انوار می‌دهد

То ҷурми чархи гардиш ҳамвор ме кунад

تا جرم چرخ گردش هموار می‌کند

Бодат ҳамеша гардиши чарх аз мувофиқон

بادت همیشه گردش چرخ از موافقان

То бар мухолифони ту пайкор ме кунад

تا بر مخالفان تو پیکار می‌کند

Гар нестӣ з дод ту олам шудӣ хароб

گر نیستی ز داد تو عالم شدی خراب

Бо ин ситам ки чарх ситамкор ме кунад

با این ستم که چرخ ستمکار می‌کند