Лаби ту таъна занад гавҳари Бадахшон ро

لب تو طعنه زند گوهر بدخشان را

Рухи ту тайра кунад ахтари дирафшон ро

رخ تو طیره کند اختر درفشان را

Ба бӯсаи лаби ту таҳният кунам дил ро

به بوسه لب تو تهنیت کنم دل را

Ба дидани рухи ту тарбияти даҳуми ҷон ро

به دیدن رخ تو تربیت دهم جان را

Ба ҷони ту ки парастидан ту кеш ман аст

به جان تو که پرستیدن تو کیش من است

Ба кеши ишқ парастиш равост ҷонон ро

به کیش عشق پرستش رواست جانان را

( ба хосияти лаби ту ҷон фузун кунад дар тан

(به خاصیت لب تو جان فزون کند در تن

Ки дидаи хосияти ҷони ақиқу марҷонро )

که دیده خاصیت جان عقیق و مرجان را)

Бақои ҷони з ту дорам ки дар лабон ту ёфт

بقای جان ز تو دارم که در لبان تو یافت

Лаби ман ончии Сикандар ба ҷон биҷуст он ро

لب من آنچه سکندر به جان بجست آن را

Нигор нест бар айвон ба ҳасани сӯрати ту

نگار نیست بر ایوان به حسن صورت تو

Ки рӯҳ ва нутқ набошаднигор айвон ро

که روح و نطق نباشد نگار ایوان را

Агар нигоҳ кунӣ дар дили ману лаби ту

اگر نگاه کنی در دل من و لب تو

Муъоина битавон дид дарду дармон ро

معاینه بتوان دید درد و درمان را

зи бас ки дар дили ту кибру аҷаби ҷамъ шудаи сет

ز بس که در دل تو کبر و عجب جمع شده ست

Ба зарра ҷой намондаст аҳду паймон ро

به ذره جای نماندست عهد و پیمان را

Туе ки дар раҳи иқрори дайни далел шудаи сет

تویی که در ره اقرار دین دلیل شده ست

Ҷамоли сӯрати ту мункирони яздон ро

جمال صورت تو منکران یزدان را

Манам ки рӯй туро миннатаст бар дили ман

منم که روی تو را منت است بر دل من

Чу бар ҷамоли гулу лолаи абру борон ро

چو بر جمال گل و لاله ابر و باران را

Агар саноати борону абр хоҳӣ дид

اگر صناعت باران و ابر خواهی دید

Яке назора кун имрӯзи боғу бустон ро

یکی نظاره کن امروز باغ و بستان را

На дар зё чу саман кавкабӣаст гардун ро

نه در ضیا چو سمن کوکبی است گردون را

На дар баҳо чу чамани равза Эйаст ризвон ро

نه در بها چو چمن روضه ای است رضوان را

Ҳазор нағмау дастони фузун шудаи сети имсол

هزار نغمه و دستان فزون شده ست امسال

Ба наъти неъмати бустони ҳазор дастон ро

به نعت نعمت بستان هزار دستان را

Магари баҳор ба меҳмони маҷд дайн омад

مگر بهار به مهمان مجد دین آمد

Ки кирдигор биёрост даҳру даврон ро

که کردگار بیاراست دهر و دوران را

Ба шроти таҳният аз шохи гулбунони мурғон

به شراط تهنیت از شاخ گلبنان مرغان

Ҳаме зананд навои мизбону меҳмон ро

همی زنند نوا میزبان و مهمان را

Гар абр нест ду чашми адуи Сайиди шарқ

گر ابر نیست دو چشم عدو سید شرق

Згриаҳ чун ҳама дарё кунад биёбон ро

زگریه چون همه دریا کند بیابان را

Разии садри салотин ки ҳсн ӯ карда сет

رضی صدر سلاطین که حصن او کرده ست

Худои ъзўҷли эътиқоди султон ро

خدای عزوجل اعتقاد سلطان را

Аҷали раиси хуросон ки дар ҳимоят ӯ

اجل رئیس خراسان که در حمایت او

Ҳасад кунанд Ироқу араби хуросон ро

حسد کنند عراق و عرب خراسان را

Амири Сайиди олами алӣ ки илму ҳаёаш

امیر سید عالم علی که علم و حیاش

Хаҷал кунанд равони алӣу Усмон ро

خجل کنند روان علی و عثمان را

Сипеҳру қутби саодат ки саъд ва наҳс расад

سپهر و قطب سعادت که سعد و نحس رسد

зи меҳру кӣна ӯ муштарӣу кайвон ро

ز مهر و کینه او مشتری و کیوان را

Худои беҳтарӣу бартарии мар ӯро дод

خدای بهتری و برتری مر او را داد

Чу подшоҳӣу пайғамбарии сулаймон ро

چو پادشاهی و پیغمبری سلیمان را

( ба ъзу мартаба чун эминӣ ва имон шуд

(به عز و مرتبه چون ایمنی و ایمان شد

Ки адл ӯ сабабаст эминӣу имонро )

که عدل او سبب است ایمنی و ایمان را)

Шараф ба шаш ҷиҳату чори ҳад вилоят ӯст

شرف به شش جهت و چار حد ولایت اوست

Чаҳ ъзу мартаба бояд фалону баҳмон ро

چه عز و مرتبه باید فلان و بهمان را

Зиҳӣ ба қадару муруввати хиҷолати афтода

زهی به قدر و مروت خجالت افتاده

зи ҳаламу ҷӯади ту ҳам кӯҳро ва ҳам кон ро

ز حلم و جود تو هم کوه را و هم کان را

( ба ҳазрати ту ткотри замини машриқ ро

(به حضرت تو تکاتر زمین مشرق را

Ба нисбати ту тафохури мъдўи аданонро )

به نسبت تو تفاخر معدو عدنان را)

Бдонкаҳи кӯҳи Бадахшон шудаи сети кони гуҳар

بدانکه کوه بدخشان شده ست کان گهر

Хирад ба нутқи ту нисбат кунад Бадахшон ро

خرد به نطق تو نسبت کند بدخشان را

Улувва ба қадари ту афлокроу анҷум ро

علو به قدر تو افلاک را و انجم را

Шараф ба зоти ту офоқроу арқон ро

شرف به ذات تو آفاق را و ارکان را

Агар ишорати фармони ту ба чарх расад

اگر اشارت فرمان تو به چرخ رسد

Ситорагони ҳама тоъат баранд фармон ро

ستارگان همه طاعت برند فرمان را

Вагар иборати тўқиъи ту ба нутқ диҳанд

وگر عبارت توقیع تو به نطق دهند

Фариштагони ҳама хизмат кунанд инсон ро

فرشتگان همه خدمت کنند انسان را

Ба покии ту гувоҳӣ диҳад ҳамеи фарқон

به پاکی تو گواهی دهد همی فرقان

Фазилат аз паии ин омадаи сети фарқон ро

فضیلت از پی این آمده ست فرقان را

Мухолифи ту ба сирати рафиқ шайтон аст

مخالف تو به سیرت رفیق شیطان است

Аз он қабл ҳама лаънат кунанд шайтон ро

از آن قبل همه لعنت کنند شیطان را

Дили раҳими ту ҷуфтаст боди исо ро

دل رحیم تو جفت است باد عیسی را

Кафи Карими ту ҷинсӣаст абри тӯфон ро

کف کریم تو جنسی است ابر طوفان را

Аҷаби зи асб ту дорам ки чун тавонад дошт

عجب ز اسب تو دارم که چون تواند داشت

зи чорпои муъаллақи чаҳор санадон ро

ز چارپای معلق چهار سندان را

Агар на пайкар ӯ чарх чорумин гашта аст

اگر نه پیکر او چرخ چارمین گشته است

Ҳаме чигуна кашад офтоби тобон ро

همی چگونه کشد آفتاب تابان را

Чу абри пардаи рухсор офтоб кунад

چو ابر پرده رخسار آفتاب کند

Ба дасту пои гуҳи так , замини майдон ро

به دست و پای گه تک، زمین میدان را

Қалами ҳаёти сухан дар дили дуот ту ёфт

قلم حیات سخن در دل دوات تو یافت

Ки ҷой дар зулмотаст оби ҳайвон ро

که جای در ظلمات است آب حیوان را

Фасоҳати қаламати ақлро маҳали надиҳад

فصاحت قلمت عقل را محل ندهد

Чунонкии шиъти ҷади ту оли Марвон ро

چنانکه شیعت جد تو آل مروان را

Саногари ту ки тоҷи мъолӣу шарафӣ

ثناگر تو که تاج معالی و شرفی

Ба аз санои ту тоҷӣ наёфт , девон ро

به از ثنای تو تاجی نیافت، دیوان را

Марои забон ба санои гуфтани ту ху карда сет

مرا زبان به ثنا گفتن تو خو کرده ست

Забони нобиға бояд санои нӯъмон ро

زبان نابغه باید ثنای نعمان را

Чу дониш аз шарафи маҷлис ту ме донам

چو دانش از شرف مجلس تو می دانم

Сночгўнаҳ кунам ҳар ?данӣу нодон ро

ثناچگونه کنم هر دنی و نادان را

Забону табъи мъзӣ ва рӯдакӣаст сабаб

زبان و طبع معزی و رودکی است سبب

Санои давлати салҷуқу оли сомон ро

ثنای دولت سلجوق و آل سامان را

Ба мадҳи ту шуъароро тақаддумӣ нануҳум

به مدح تو شعرا را تقدمی ننهم

Ба ҷузи мъзӣу масъӯди саъди салмон ро

به جز معزی و مسعود سعد سلمان را

Марои зи адл ба эҳсони расон ки дар қуръон

مرا ز عدل به احسان رسان که در قرآن

Қарина кард худованди адлу эҳсон ро

قرینه کرد خداوند عدل و احسان را

( агар варои маваддати всилтӣ будӣ

(اگر ورای مودت وسیلتی بودی

зи аҳли байти нхўондии расӯли салмонро )

ز اهل بیت نخواندی رسول سلمان را)

Ба шеър агар зи ту эҳсон ( талаб ) кунам чаҳ аҷаб

به شعر اگر ز تو احسان (طلب) کنم چه عجب

Ба шеъри ҷади ту минбари ниҳоди ҳисон ро

به شعر جد تو منبر نهاد حسان را

Ба неъмати ту ки бас қӣматӣ наме донам

به نعمت تو که بس قیمتی نمی دانم

Ба чашми ҳиммати ту ин ҷаҳони вайрон ро

به چشم همت تو این جهان ویران را

Ки каъбу ҳотам агар ҷӯади ту бдидндӣ

که کعب و حاتم اگر جود تو بدیدندی

Ба ҷӯад хеш набӯдӣ тафохури эшон ро

به جود خویش نبودی تفاخر ایشان را

Надонам аз чаҳ қабл бар лаби чунин дарё

ندانم از چه قبل بر لب چنین دریا

Ҷигари зи ташнаи бтФсд чу ман мусулмон ро

جگر ز تشنه بتفسد چو من مسلمان را

Ҳамеша то ки битарсад зиёдат аз нуқсон

همیشه تا که بترسد زیادت از نقصان

Ба умру давлати ту раҳ мабод , нуқсон ро

به عمر و دولت تو ره مباد، نقصان را

Тараб ба рӯй ту боди ин ҷаҳони хуррам ро

طرب به روی تو باد این جهان خرم را

Равиш ба коми ту боди ин сипеҳри гардон ро

روش به کام تو باد این سپهر گردان را