Хумор дод серумро ба чашми ним хумор

خمار داد سرم را به چشم نیم خمار

зи ман бабрад ба зулфин бе қарори қарор

ز من ببرد به زلفین بی قرار قرار

Агар ба май лабу рухсор ӯ насаб дорад

اگر به می لب و رخسار او نسب دارد

Чаро ки дар дили ман ҷой сохтааст хумор

چرا که در دل من جای ساخته است خمار

Вагар қарори дили ман ду зулф ӯ бурданд

وگر قرار دل من دو زلف او بردند

Чаро шуданд змн бе қарортар сад бор

چرا شدند زمن بی قرارتر صد بار

Вагар ба тири ҳамеи қад ӯ накӯ монад

وگر به تیر همی قد او نکو ماند

Чаро шудаи сети дили ман ду нима чун сӯфор

چرا شده ست دل من دو نیمه چون سوفار

Камон накард кас аз тир ва кард дилбари ман

کمان نکرد کس از تیر و کرد دلبر من

Ба тири ҳиҷрони қади марои камони кирдор

به تیر هجران قد مرا کمان کردار

Маро ба нола кашад хештан кашӣдан ӯ

مرا به ناله کشد خویشتن کشیدن او

Балӣ ба қӯт кашӣдан камон бинолад зор

بلی به قوت کشیدن کمان بنالد زار

зи нури ориз ӯ гарчи нор дорам баҳр

ز نور عارض او گرچه نار دارم بهر

Маро хушаст ки борӣ ба нур монад нор

مرا خوش است که باری به نور ماند نار

Ба нор агар ду рухи обдор ӯ монад

به نار اگر دو رخ آبدار او ماند

Чаро сиришк ман омад ба ранги донаи нор

چرا سرشک من آمد به رنگ دانه نار

зи сим зар натавон кард ва ин бадеъ тар аст

ز سیم زر نتوان کرد و این بدیع تر است

Ки кард сими изораш чу зари марои рухсор

که کرد سیم عذارش چو زر مرا رخسار

Ба назд халқи гиромӣ тараст зар аз сим

به نزد خلق گرامی تر است زر از سیم

Чирокаи зари маро рад кунад ба сими изор

چراکه زر مرا رد کند به سیم عذار

Зкор ӯ ба таҳайюр даранд ҷону хирад

زکار او به تحیر درند جان و خرد

Чу аз атои аҷали муҷаддадин саҳобу баҳор

چو از عطای اجل مجددین سحاب و بحار

Шабаст зулфашу рӯзам ба зулф ӯ монад

شب است زلفش و روزم به زلف او ماند

Шабами зи ҳасрати он шаби шарики рӯзи шумор

شبم ز حسرت آن شب شریک روز شمار

Агар надид касе офтобро дршб

اگر ندید کسی آفتاب را درشب

Шабаш чигуна гирифт офтобро ба канор

شبش چگونه گرفت آفتاب را به کنار

Чу шаб буд сабаби хобу роҳати ҳамаи халқ

چو شب بود سبب خواب و راحت همه خلق

Чароем аз шаби злФинши ранҷау бедор

چرایم از شب زلفینش رنجه و بیدار

Вагар ситораи гардун ба шаби намояди рух

وگر ستاره گردون به شب نماید رخ

Шабаст зулфашу ашками ситораи сайёр

شب است زلفش و اشکم ستاره سیار

Қарору сабри дилами зулф ӯ шикор гирифт

قرار و صبر دلم زلف او شکار گرفت

Кадом шаб кунад аз дили қарору сабри шикор

کدام شب کند از دل قرار و صبر شکار

Ки дид шаб ки бадви пасти гашти қимати атр

که دید شب که بدو پست گشت قیمت عطر

Ки дид шаб ки аз ӯ ранҷа шуд дили аттор

که دید شب که از او رنجه شد دل عطار

Ба шаб кунанд ҳамаи ҷодуӣу турфатар онк

به شب کنند همه جادویی و طرفه تر آنک

Шабаст зулфаш ва худ ҷодуӣ кунад ҳамвор

شب است زلفش و خود جادویی کند هموار

Гуҳии зи ғолия бар арғавон занад нуқта

گهی ز غالیه بر ارغوان زند نقطه

Гуҳии зи анбар бар ёсамин кашад паргор

گهی ز عنبر بر یاسمین کشد پرگار

Ба зулфи равнақи ҳасанаши ҳамеи биафзояд

به زلف رونق حسنش همی بیفزاید

Чу мадҳи умдаи исломи равнақи ашъор

چو مدح عمده اسلام رونق اشعار

Чу нест баҳраи маро аз баҳори чеҳра ӯ

چو نیست بهره مرا از بهار چهره او

Ба чеҳраи барги хазонам ба дидаи абри баҳор

به چهره برگ خزانم به دیده ابر بهار

Агар нзорӣу зардии марои з ишқ расед

اگر نزاری و زردی مرا ز عشق رسید

На ошиқаст дарахт аз чаҳ гашти зард ва назор

نه عاشق است درخت از چه گشت زرد و نزار

Замонаи гӯйии меҳмон меҳргон монад

زمانه گویی مهمان مهرگان ماند

Ки шохаҳо ҳамаи зараш ҳаме кунанд нисор

که شاخه ها همه زرش همی کنند نثار

Магар расед арӯсони боғро мотам

مگر رسید عروسان باغ را ماتم

Ки зоғи ҷома сиёҳасту зарди рӯи ашҷор

که زاغ جامه سیاه است و زرد رو اشجار

Агар чанор набӯдааст боғро душман

اگر چنار نبوده است باغ را دشمن

Чаро ба мотам ӯ даст хеш кард нигор

چرا به ماتم او دست خویش کرد نگار

Магар з карда пушаймон шудаш ки ларзонанд

مگر ز کرده پشیمان شدش که لرزانند

Чу душмани шарафи содаи панҷаҳои чанор

چو دشمن شرف ساده پنجه های چنار

Миёни боғу хазон гар нарафт пайкорӣ

میان باغ و خزان گر نرفت پیکاری

Чаро ки нори чунон хастаи гашт бе пайкор

چرا که نار چنان خسته گشت بی پیکار

Чу қатраи қатраи хӯни фусурдаи дона ӯ

چو قطره قطره خون فسرده دانه او

Ҳамеи дирафшаду барҷастаи хӯн буд ночор

همی درفشد و برجسته خون بود ناچار

Агар дарахт баӣ ҷуз баӣ надид аз боғ

اگر درخت بهی جز بهی ندید از باغ

Чарост таниш ба тимору чеҳра чун бемор

چراست تنش به تیمار و چهره چون بیمار

з рӯй оби ҳазорон зираи падеди орад

ز روی آب هزاران زره پدید آرد

Хлндаҳи бод чу бар ваии гузашти пайкони вор

خلنده باد چو بر وی گذشت پیکان وار

Зира ба пайкон даранду бод чун пайкон

زره به پیکان درند و باد چون پیکان

Ҳамеи зи об сипар созад инат нодарраи кор

همی ز آب سپر سازد اینت نادره کار

Кунун ки оби зираи гашту бод пайкон шуд

کنون که آب زره گشت و باد پیکان شد

Сазад каз оташи бода ҳаме кунем ҳисор

سزد کز آتش باده همی کنیم حصار

Биор онкӣ хабар гуяд аз дили ошиқ

بیار آنکه خبر گوید از دل عاشق

зи ранги оризи маъшӯқи андар ӯ осор

ز رنگ عارض معشوق اندر او آثار

Адуии анбару саррофи машку ноқиди авд

عدوی عنبر و صراف مشک و ناقد عود

Ваъиди золиму зиндони эзади додар

وعید ظالم و زندان ایزد دادار

Куҷост онкӣ ҳокӣат кунад ба гӯнау табъ

کجاست آنکه حاکیت کند به گونه و طبع

Аз ин гарони сабки вазн ва зон гиромии хор

از این گران سبک وزن و زان گرامی خوار

Нишоти пешаи яке гавҳарӣ ки гавҳари мард

نشاط پیشه یکی گوهری که گوهر مرد

Айёр гирад ва ҳоҷат набошадаш ба айёр

عیار گیرد و حاجت نباشدش به عیار

Чу ҷони софӣу ҷоми задуда ӯро тан

چو جان صافی و جام زدوده او را تن

Ҳамеша ҷону тан ӯро ба табъи хидматкор

همیشه جان و تن او را به طبع خدمتکار

Ба тан чу хизмати фахр алшрФ диҳад қӯт

به تن چو خدمت فخر الشرف دهد قوت

зи ҷон чу мадҳати фахри алшрФи баради зинҳор

ز جان چو مدحت فخر الشرف برد زنهار

Чу оризу рухи маъшуқа аз ниқоби тнк

چو عارض و رخ معشوقه از نقاب تنک

Зобгинаҳ ба бинандагон диҳад дидор

زآبگینه به بینندگان دهد دیدار

Яке ҳарифи нўоиини хуш наво дорад

یکی حریف نوآیین خوش نوا دارد

Нишотпарвар ваанда здоу маънии дор

نشاط پرور و انده زدا و معنی دار

зи ишқ бехабару гўжи пушт чун ошиқ

ز عشق بی خبر و گوژ پشت چون عاشق

зи ҳоли ишқи ривоят ҳаме кунад ахбор

ز حال عشق روایت همی کند اخبار

Фузуни зи бист забони пеши ту сухан гуяд

فزون ز بیست زبان پیش تو سخن گوید

Чунонкии ишқи куҳан бар ту нав кунад бозор

چنانکه عشق کهن بر تو نو کند بازار

Ба як забони зи ту маъшӯқи дили ҳамеи бабрад

به یک زبان ز تو معشوق دل همی ببرد

Гаров ба бист забони дили барад аҷаб машумор

گراو به بیست زبان دل برد عجب مشمار

Ба базмгоҳи худованд чун фароз расед

به بزمگاه خداوند چون فراز رسید

Бар аҳл ишқ бадаред пардаи асрор

بر اهل عشق بدرید پرده اسرار

Амири Сайиди олами алӣ ки ҳазрат ӯ

امیر سید عالم علی که حضرت او

Баланд кард мъолӣу илмро миқдор

بلند کرد معالی و علم را مقدار

Сипеҳри ҳиммати хуршеди рои кайвони қадар

سپهر همت خورشید رای کیوان قدر

Замонаи бастат дарё навол кӯҳи виқор

زمانه بسطت دریا نوال کوه وقار

Бар дарахти набуввати ниҳоли боғи шараф

بر درخت نبوت نهال باغ شرف

Ҷамоли итрати ҷади офтоби ҳафт ва чаҳор

جمال عترت جد آفتاب هفت و چهار

Анояташи ҳамаи қодиркунанда оҷиз

عنایتش همه قادر کننده عاجز

Кифояташи ҳамаи осонкунанда душвор

کفایتش همه آسان کننده دشوار

Сахо чу баҳр ва дар ӯ сираташи биҷои гуҳар

سخا چو بحر و در او سیرتش بجای گهر

Сухан чу зар ва дар ӯ мдҳтш ба ҷои айёр

سخن چو زر و در او مدحتش به جای عیار

Замин ба ҷой сипеҳрасту талъаташи хуршед

زمین به جای سپهرست و طلعتش خورشید

Замон ба ҷой забонасту мдҳтши гуфтор

زمان به جای زبان است و مدحتش گفتار

Замини ҳазрат ӯ ъзу неъмати орад бар

زمین حضرت او عز و نعمت آرد بر

Дарахти хизмат ӯ ҷоҳу давлати оради бор

درخت خدمت او جاه و دولت آرد بار

Ҷаҳонёнро гуфтор нест сад як аз он

جهانیان را گفتار نیست صد یک از آن

Каз ӯ ба шоиру зоир ҳаме расад кирдор

کز او به شاعر و زایر همی رسد کردار

Агар бузургии ҷӯии бадви ситоиш бар

اگر بزرگی جویی بدو ستایش بر

Вагар саодати хоҳии бадви нигари гуҳи бор

وگر سعادت خواهی بدو نگر گه بار

Аё бузургӣ каз ғоят бузургӣ ҳаст

ایا بزرگی کز غایت بزرگی هست

Замонаро ба ту фахр ва туро зи гардуни ор

زمانه را به تو فخر و تو را ز گردون عار

Дар он макон ки бузургӣу ҷӯад ва ҷоҳ баранд

در آن مکان که بزرگی و جود و جاه برند

Пиёдаанд бузургону ҳиммати ту савор

پیاده اند بزرگان و همت تو سوار

Ду чизро ба бузургӣ дувум надонад кас

دو چیز را به بزرگی دوم نداند کس

Яке туроу дувуми ҳам ба назд ту зуввор

یکی تو را و دوم هم به نزد تو زوار

Яке туе ки ба фазл аз ҳазор бигузаштӣ

یکی تویی که به فضل از هزار بگذشتی

Яке буд ки расонади ҳисобро ба ҳазор

یکی بود که رساند حساب را به هزار

Агар на зару дирам дар кафи ту аздоднд

اگر نه زر و درم در کف تو اضدادند

Чаро зи суҳбат ӯ нестанд бархӯрдор

چرا ز صحبت او نیستند برخوردار

Агар зи сирати хуб ту нест озурдан

اگر ز سیرت خوب تو نیست آزردن

Чаро расед зи ҷавдат ба зару сими озор

چرا رسید ز جودت به زر و سیم آزار

Замонае ки дар ӯ чун ту мкрмӣ бошад

زمانه ای که در او چون تو مکرمی باشد

Чигуна ёрам гуфт он замонаро ғаддор

چگونه یارم گفت آن زمانه را غدار

Забони аҳли шикояти тариқ шукр гирифт

زبان اهل شکایت طریق شکر گرفت

Ба рӯзгори ту аз рӯзгори ноҳамвор

به روزگار تو از روزگار ناهموار

Саховати ту адовати бабраду кини бистарад

سخاوت تو عداوت ببرد و کین بسترد

зи рӯзгори ҳрўну сипеҳри кӣнаи гузор

ز روزگار حرون و سپهر کینه گزار

Ҳамеша то рухи хубони з бода бошад лаъл

همیشه تا رخ خوبان ز باده باشد لعل

Ба рӯй лолаи рухони бодаҳои лаъл гусор

به روی لاله رخان باده های لعل گسار

Чунонкии вориси ҷаду падар ба илми туе

چنانکه وارث جد و پدر به علم تویی

Ҳамеша бодӣ дар умри вориси алоъмор

همیشه بادی در عمر وارث الاعمار