Бастааст ранг рӯй маро бар миёни хеш

بسته است رنگ روی مرا بر میان خویش

Карда сиришки чашми маро дар даҳони хеш

کرده سرشک چشم مرا در دهان خویش

Гар бар миён ситам кунад аз бастани камар

گر بر میان ستم کند از بستن کمر

Бар ман ҳамон кунад ки кунад бар миёни хеш

بر من همان کند که کند بر میان خویش

Аз бас ки ҳаст ёди лабаш бар забони ман

از بس که هست یاد لبش بر زبان من

Ёбам ҳаловати лаб ӯ дар забони хеш

یابم حلاوت لب او در زبان خویش

Дорад зи парниёни тан ва карда тани маро

دارد ز پرنیان تن و کرده تن مرا

Чун тори парниёни зғми парниёни хеш

چون تار پرنیان زغم پرنیان خویش

Тир мижа кашида ба абрӯӣ чун камон

تیر مژه کشیده به ابروی چون کمان

Бар ман камӣни кушода ба тирўи камони хеш

بر من کمین گشاده به تیرو کمان خویش

Як зарраи раҳм дар дил номҳрбонш нест

یک ذره رحم در دل نامهربانش نیست

Шармаш наёяд аз дили номеҳрбони хеш

شرمش نیاید از دل نامهربان خویش

Дидам зиёни хеш чу додам дилии бадв

دیدم زیان خویش چو دادم دلی بدو

То мар мроглӣ диҳад аз гулистони хеш

تا مر مراگلی دهد از گلستان خویش

Асли зиён ҳар касе аз душманон буд

اصل زیان هر کسی از دشمنان بود

Асли зиёни ман ҳама аз дӯстони хеш

اصل زیان من همه از دوستان خویش

Як бӯса бояд аз ду лаби лаъл ӯ маро

یک بوسه باید از دو لب لعل او مرا

То сад ҳазор суд кунам брзёни хеш

تا صد هزار سود کنم برزیان خویش

То даст ёфт бар дили ман длстони ман

تا دست یافت بر دل من دلستان من

Танҳо нишастаам зи дилу длстони хеш

تنها نشسته ام ز دل و دلستان خویش

Бо ман чаро ба бӯсаи бахилӣ ҳаме кунад

با من چرا به بوسه بخیلی همی کند

Чун ман бар ӯ бахил набошам ба ҷони хеш

چون من بر او بخیل نباشم به جان خویش

Ҷодӯаст корғўон маро кард заъфарон

جادوست کارغوان مرا کرد زعفران

Дар орзӯии чеҳра чун арғавони хеш

در آرزوی چهره چون ارغوان خویش

Ҷодӯи манам кигар ба ҷамолаш нигаҳ кунам

جادو منم که گر به جمالش نگه کنم

Дар соъат арғавон кунам аз заъфарони хеш

در ساعت ارغوان کنم از زعفران خویش

Даврами зи рӯзи васлашу ҳаргиз надида ам

دورم ز روز وصلش و هرگز ندیده ام

Даврии миёни рӯзи фироқу миёни хеш

دوری میان روز فراق و میان خویش

Аз орзӯии сӣу дўлўлўш ҳар шабӣ

از آرزوی سی و دولولوش هر شبی

Дарё кунам ду дида лўлў фишон хеш

دریا کنم دو دیده لولو فشان خویش

Лўлўи зи кас дареғ надорад ду чашми ман

لولو ز کس دریغ ندارد دو چشم من

Ҳамчун ду дасти садри аҷали сӯзёни хеш

همچون دو دست صدر اجل سوزیان خویش

Он маҷди дайну умдаи ислому мслимн

آن مجد دین و عمده اسلام و مسلیمن

Кослом аз ӯ шудаи сети макин дар макони хеш

کاسلام از او شده ست مکین در مکان خویش

Хуршеди хонадони набуввати алӣ ки ҳаст

خورشید خاندان نبوت علی که هست

Дар илм чун алии шарафи хонадони хеш

در علم چون علی شرف خاندان خویش

Садрӣ ки ҷӯад ва маҷд бинозад ба зот ӯ

صدری که جود و مجد بنازد به ذات او

Рӯзу шубони чунонкии Шуайб аз шубони хеш

روز و شبان چنانکه شعیب از شبان خویش

То қаҳрамони ганҷи сахои даст ӯ шудаи сет

تا قهرمان گنج سخا دست او شده ست

Қаҳраст ганҷро ҳама аз қаҳрамони хеш

قهرست گنج را همه از قهرمان خویش

Аз бас ки бар бароти атоҳо нишон кунад

از بس که بر برات عطاها نشان کند

Гирди ҷаҳони нишона шудаи сет аз нишони хеш

گرد جهان نشانه شده ست از نشان خویش

эй дар замона беқаламу лавҳи сохта

ای در زمانه بی قلم و لوح ساخته

Асрори лавҳи калаки туро тарҷумони хеш

اسرار لوح کلک تو را ترجمان خویش

Меҳдӣ буд ки зулми барад адл густард

مهدی بود که ظلم برد عدل گسترد

Меҳдии туе бад-ӣни сифати андари замони хеш

مهدی تویی بدین صفت اندر زمان خویش

Гар достони дасти ту дар ҷӯад башнавад

گر داستان دست تو در جود بشنود

Тай карда гири ҳотами таии достони хеш

طی کرده گیر حاتم طی داستان خویش

Гар ҳаст назд ту сухани ростро қабул

گر هست نزد تو سخن راست را قبول

Инак ҳамеи шинави сухан мадҳ хон хеш

اینک همی شنو سخن مدح خوان خویش

Чун муштарии змони ҷаҳонӣ ба фоли саъд

چون مشتری ضمان جهانی به فال سعد

Зон дорадат худои ҳамеи дрзмони хеш

زان داردت خدای همی درضمان خویش

Бар лафзу мадҳати ту ҳаме офарин кунанд

بر لفظ و مدحت تو همی آفرین کنند

Лўлўи зи баҳри хеши ҷавоҳири зи кони хеш

لولو ز بحر خویش جواهر ز کان خویش

Дарё карона дораду дарёии фазли ту

دریا کرانه دارد و دریای فضل تو

Нанамудаи ҳеҷ вақт касеро карони хеш

ننموده هیچ وقت کسی را کران خویش

Бо ҷӯади офтобӣ ва онгаҳ чу офтоб

با جود آفتابی و آنگه چو آفتاب

Оварда мураккабӣ чу фалаки зери рони хеш

آورده مرکبی چو فلک زیر ران خویش

Бар бораи гарон чу рикобат гарон шавад

بر باره گران چو رکابت گران شود

Моҳӣ аз ӯ ба моҳи расонади фиғони хеш

ماهی از او به ماه رساند فغان خویش

Бори раият аз ту сабк шуд чрокнӣ

بار رعیت از تو سبک شد چراکنی

Бори замини гарони зи ркиби гарони хеш

بار زمین گران ز رکیب گران خویش

Бо онкии чарх бӯса диҳад бар рикоби ту

با آنکه چرخ بوسه دهد بر رکاب تو

Ҳаргизи зи роҳ адл нтобӣ Аннани хеш

هرگز ز راه عدل نتابی عنان خویش

Ҳаргиз надидаанд қарини ту бе қарин

هرگز ندیده اند قرین تو بی قرین

Дар қарнҳо кўоки чарх аз қирони хеш

در قرنها کواک چرخ از قران خویش

Бар зару сими номи азизӣ ниҳода анд

بر زر و سیم نام عزیزی نهاده اند

Чун хор кардае зи ато ҳар давони хеш

چون خوار کرده ای ز عطا هر دوان خویش

Аз симу зар ҳамеша чу наргис диҳад нишон

از سیم و زر همیشه چو نرگس دهد نشان

Онро ки ҳиммати ту нишонд ба хон хеш

آن را که همت تو نشاند به خوان خویش

Ҳар рӯз агар ҷалолу ҷамолати фузун тар аст

هر روز اگر جلال و جمالت فزون تر است

Ман дидаам дақиқаи ин дар гумони хеш

من دیده ام دقیقه این در گمان خویش

Дорандаи ҷаҳон ба ҷамолу ҷалоли ту

دارنده جهان به جمال و جلال تو

Зинати ҳаме тамом кунад дар ҷаҳони хеш

زینت همی تمام کند در جهان خویش

Он кас ки дар ситоиши мамдуҳ хеш гуфт

آن کس که در ستایش ممدوح خویش گفت

эй карда чархи теғи туро посбони хеш

ای کرده چرخ تیغ تو را پاسبان خویش

зи осеби чарх агар брҳидии равон ӯ

ز آسیب چرخ اگر برهیدی روان او

Кардӣ ба номи ту ҳамаи шеъри равони хеш

کردی به نام تو همه شعر روان خویش

Вари фаррухӣ ба аҳди ту будӣ зи лафзи ъзб

ور فرخی به عهد تو بودی ز لفظ عذب

Бар назми мадҳат ту фишондӣ равони хеш

بر نظم مدحت تو فشاندی روان خویش

Аз систон ба баст накардӣ басӣҷи роҳ

از سیستان به بست نکردی بسیج راه

Сӯй ту омадӣ ҳама аз систони хеш

سوی تو آمدی همه از سیستان خویش

Гар нестам ба табъи дақиқӣу фаррухӣ

گر نیستم به طبع دقیقی و فرخی

Ҳастам кунун муқаддамаи корвони хеш

هستم کنون مقدمه کاروان خویش

Бар садри ту ба лафз дақиқӣ кунам нисор

بر صدر تو به لفظ دقیقی کنم نثار

Аз қадари ту фурӯтар ва беш аз тавон хеш

از قدر تو فروتر و بیش از توان خویش

Пинҳон ниҳанд ганҷ ва ман инак ниҳода ам

پنهان نهند گنج و من اینک نهاده ام

Ганҷӣ ба номи ту зсно дар ниҳони хеш

گنجی به نام تو زثنا در نهان خویش

Ҳар гуҳ ки орзӯии саноӣ ту гирадам

هر گه که آرزوی ثنای تو گیردم

Пинҳонашро падед кунам дар бенон хеш

پنهانش را پدید کنم در بنان خویش

Байнами санои шукри ту воҷиб ки дида ам

بینم ثنای شکر تو واجب که دیده ام

Мағзи ато ва бар ту дар устихони хеш

مغز عطا و بر تو در استخوان خویش

Хушнӯдам аз замона ки мдҳтгри туам

خشنودم از زمانه که مدحتگر توام

Чўнонкаҳи маҷлиси ту зи бахти ҷавони хеш

چونانکه مجلس تو ز بخت جوان خویش

Гарчи дар ин диёри ғарибами зи ҷӯади ту

گرچه در این دیار غریبم ز جود تو

Бо хону мони хешам ва бо обу нони хеш

با خان و مان خویشم و با آب و نان خویش

Зон ҷумла нестам ки аз ин пеш гуфта анд

زان جمله نیستم که از این پیش گفته اند

эй ман ғарибу мумтаҳан аз хону мони хеш

ای من غریب و ممتحن از خان و مان خویش

То дар замонаи ҷашни баҳору хазон буд

تا در زمانه جشن بهار و خزان بود

Хуррами гузори ҷашни баҳору хазони хеш

خرم گذار جشن بهار و خزان خویش

Бодои амони ҷоҳи ту эмини зи рӯзгор

بادا امان جاه تو ایمن ز روزگار

Ва эзади нигоҳи дори ту андари амони хеш

و ایزد نگاه دار تو اندر امان خویش