Дидам канори хеши тиҳӣ азнигор хеш

دیدم کنار خویش تهی از نگار خویش

Ман бенигор хеш нахоҳам канори хеш

من بی نگار خویش نخواهم کنار خویش

Чашмам нигор кард канори маро ба хӯн

چشمم نگار کرد کنار مرا به خون

Чун дар канор хеш надидамнигор хеш

چون در کنار خویش ندیدم نگار خویش

То ғмгсори хеш лақаб кардамаш зъшқ

تا غمگسار خویش لقب کردمش زعشق

Ҷуз ғам надид ҷони ман аз ғмгсори хеш

جز غم ندید جان من از غمگسار خویش

Гар чашми шӯх ӯ нФкндии марои зи роҳ

گر چشم شوخ او نفکندی مرا ز راه

НФкндмӣ ба боргаҳи ишқи бори хеш

نفکندمی به بارگه عشق بار خویش

Дили хости ишқаш аз ман ва додам ба изтирор

دل خواست عشقش از من و دادم به اضطرار

Дармонда корҳо кунад аз изтирори хеш

درمانده کارها کند از اضطرار خویش

эй ман зи боғи васл ту ноёфта гулӣ

ای من ز باغ وصل تو نایافته گلی

Чандини мадори хастаи диламро ба хори хеш

چندین مدار خسته دلم را به خار خویش

Ту навбаҳори чеҳрае ва ман меҳргони рухам

تو نوبهار چهره ای و من مهرگان رخم

Ҷамъи ори меҳргони маро бо баҳори хеш

جمع آر مهرگان مرا با بهار خویش

Беёр мондаам ки туро ёр хонда ам

بی یار مانده ام که تو را یار خوانده ام

Беёр монад ҳар ки туро хонд ёри хеш

بی یار ماند هر که تو را خواند یار خویش

Ман дар хумори ишқам ва ту дар хумори ҳасан

من در خمار عشقم و تو در خمار حسن

Яксон манеҳ хумори маро бо хумори хеш

یکسان منه خمار مرا با خمار خویش

Гар нест мари туро здлу сабри ман хабар

گر نیست مر تو را زدل و صبر من خبر

Бррси зчшми танг ва миён назор хеш

بررس زچشم تنگ و میان نزار خویش

Кардӣ баннои айшу ғамами сусту устувор

کردی بنای عیش و غمم سست و استوار

Аз аҳди сусту байъати ноустувори хеш

از عهد سست و بیعت نااستوار خویش

Бар ишқу ҳасрати лаби ёқӯти ранги ту

بر عشق و حسرت لب یاقوت رنگ تو

Дорам гўои ду дидаи ёқӯти бори хеш

دارم گوا دو دیده یاقوت بار خویش

Бар ишқу ҳасрати лаби ёқӯти ранги ту

بر عشق و حسرت لب یاقوت رنگ تو

Дорам гўои ду дидаи ёқӯти бори хеш

دارم گوا دو دیده یاقوت بار خویش

Гар бар дар висоли ту умед бор нест

گر بر در وصال تو امید بار نیست

Бории марои халоси даҳ аз интизори хеш

باری مرا خلاص ده از انتظار خویش

Аз ман ҳамеи дамори براردи фироқи ту

از من همی دمار برآرد فراق تو

Чўнонкаҳи ҷӯади Сайиди шарқ аз ясори хеш

چونانکه جود سید شرق از یسار خویش

Садри замонаи умдаи исломи маҷди дайн

صدر زمانه عمده اسلام مجد دین

Чун ҷони сутӯда дар ҳамаи расму шиори хиўш

چون جان ستوده در همه رسم و شعار خیوش

Дарёии илму тоҷи мъолии алӣ ки ҳаст

دریای علم و تاج معالی علی که هست

Дар илм чун алии шарафи рӯзгори хеш

در علم چون علی شرف روزگار خویش

То зот ӯ зи гардиши гардуни падеди гашт

تا ذات او ز گردش گردون پدید گشت

Гардуни ҳамеи шигифти намояди зи кори хеш

گردون همی شگفت نماید ز کار خویش

Гардун ки бар сараши з саодат кунад нисор

گردون که بر سرش ز سعادت کند نثار

Ҷӯяд ҳамеи тақарруб ӯ дар нисори хеш

جوید همی تقرب او در نثار خویش

эй гашта дар табори набии садри авлиё

ای گشته در تبار نبی صدر اولیا

Аз қадару манқибат чу набӣ дар табори хеш

از قدر و منقبت چو نبی در تبار خویش

Аз Муртазои туе ба ҷаҳони ёдгори халқ

از مرتضی تویی به جهان یادگار خلق

Хуррами ҷаҳони зхлқи бад-ӣни ёдгори хеш

خرم جهان زخلق بدین یادگار خویش

Фарзанди ҳайдарӣ ва ба таъйиди дайни ҳақ

فرزند حیدری و به تایید دین حق

Аз калаки хеши сохтае зулфиқори хеш

از کلک خویش ساخته ای ذوالفقار خویش

Олӣаст ному нисбату қадару маҳали ту

عالی است نام و نسبت و قدر و محل تو

То ҷовдони бпои бад-ӣн ҳар чаҳор хеш

تا جاودان بپای بدین هر چهار خویش

Меҳдӣ буд ки дафъ кунад зулмро ба адл

مهدی بود که دفع کند ظلم را به عدل

Меҳдии туе бад-ӣни сифати андари диёри хеш

مهدی تویی بدین صفت اندر دیار خویش

Ҳаргиз чу ҳиммат ту набошад шикори дӯст

هرگز چو همت تو نباشد شکار دوست

Лекини ҳамаи з шукр гузинад шикори хеш

لیکن همه ز شکر گزیند شکار خویش

Ҳам қадари ту сипеҳри барин аз улувва худ

هم قدر تو سپهر برین از علو خود

Ҳам ҳалами ту замини гарон бо виқори хеш

هم حلم تو زمین گران با وقار خویش

Дар оташ ар чу ҳиммати ту бртристӣ

در آتش ار چو همت تو برتریستی

Бигузаштӣ аз фалак ба фурӯғу шарори хеш

بگذشتی از فلک به فروغ و شرار خویش

Врбодро латофати табъ ту омадӣ

ورباد را لطافت طبع تو آمدی

Бар рӯй офтоби нишондии ғубори хеш

بر روی آفتاب نشاندی غبار خویش

Вари обро таровати лафз ту бошадӣ

ور آب را طراوت لفظ تو باشدی

Баҳрӣ нахурдӣ аз ваии андари баҳори хеш ?

بحری نخوردی از وی اندر بحار خویش؟

Вари хокро зи ҳалами ту сармояи нестӣ

ور خاک را ز حلم تو سرمایه نیستی

Кӣ монаде чу давлати ту бар қарори хеш

کی ماندیی چو دولت تو بر قرار خویش

Майдони илм чун ту набинад дигар савор

میدان علم چون تو نبیند دگر سوار

Пояндаи боди арса ӯ бар савори хеш

پاینده باد عرصه او بر سوار خویش

Дории ҳазор фазл ва набинӣ чу бенгарӣ

داری هزار فضل و نبینی چو بنگری

Дар сад ҳазор халқи яке аз ҳазор хеш

در صد هزار خلق یکی از هزار خویش

Вақфаст фазл бар ту аз он вақф карда ам

وقف است فضل بر تو از آن وقف کرده ام

Бар васфи фазли ту сухани обдори хеш

بر وصف فضل تو سخن آبدار خویش

То ихтиёри мадҳ ту карда сети хотирам

تا اختیار مدح تو کرده ست خاطرم

Пайваста ошиқаст бар ин ихтиёри хеш

پیوسته عاشق است بر این اختیار خویش

Гарчи ба мадҳат шуъаро бошад ифтихор

گرچه به مدحت شعرا باشد افتخار

Мадҳати зи маҷлиси ту баради ифтихори хеш

مدحت ز مجلس تو برد افتخار خویش

Омад маи муборак ва ҷӯяд ҳамеи қабул

آمد مه مبارک و جوید همی قبول

зи иқболи ту чунон ки ту аз шаҳриёри хеш

ز اقبال تو چنان که تو از شهریار خویش

Сӣ рӯз ӯ мубашшири сад рӯз ид туаст

سی روز او مبشر صد روز عید توست

ӯро сазад ки ҷои диҳӣ дар ҷавори хеш

او را سزد که جای دهی در جوار خویش

То фасли соли чорбўд дар ҳисоби худ

تا فصل سال چاربود در حساب خود

То рӯзи моҳи сӣ буд андари шумори хеш

تا روز ماه سی بود اندر شمار خویش

Фархундаи боди рӯзу шабу солу моҳи ту

فرخنده باد روز و شب و سال و ماه تو

Воизди нигоҳдори ту дар зинҳор хеш

وایزد نگاهدار تو در زینهار خویش