Набед равшан ва овоз равад ва рӯй чу моҳ

نبید روشن و آواز رود و روی چو ماه

Муваккилон сабӯҳанд бомдоди пагоҳ

موکلان صبوح اند بامداد پگاه

Аз ин се донаи дроФтнди ошиқон дар дом

از این سه دانه درافتند عاشقان در دام

Вази ин се фитнаи гроинди оқилон ба гуноҳ

وز این سه فتنه گرایند عاقلان به گناه

зи доми фитнау банди гунаҳ чаҳ огоҳ аст

ز دام فتنه و بند گنه چه آگاه است

Ки нест ҷону дил ӯ аз ин се чизи огоҳ

که نیست جان و دل او از این سه چیز آگاه

Сипедаи дам чаҳ ба ояд чу бод субҳ дамид

سپیده دم چه به آید چو باد صبح دمید

Набед равшан ва рӯй чу моҳу зулфи сиёҳ

نبید روشن و روی چو ماه و زلف سیاه

зи бод ном ниҳоданд бодаро яъне

ز باد نام نهادند باده را یعنی

Чу боди субҳ дамӣдан гирифт бода бихоҳ

چو باد صبح دمیدن گرفت باده بخواه

Бихоҳ онкии туро бинад офтоб аз шарқ

بخواه آنکه تو را بیند آفتاب از شرق

Ситора бар кафу пеши ту соқён чу моҳ

ستاره بر کف و پیش تو ساقیان چو ماه

Чу офтоби баромади ту бода бар каф на

چو آفتاب برآمد تو باده بر کف نه

Чу шаби з субҳ бакоҳад ту ғам ба бода бакоҳ

چو شب ز صبح بکاهد تو غم به باده بکاه

Дар офтоб ки равшан буд набояд кард

در آفتاب که روشن بود نباید کرد

зи ҳурмати рухи соқӣ ба офтоби нигоҳ

ز حرمت رخ ساقی به آفتاب نگاه

Чунин дақиқаи некӯ нигаҳ ндонӣ дошт

چنین دقیقه نیکو نگه ندانی داشت

Чу офтоби бузургону тоҷи давлати шоҳ

چو آفتاب بزرگان و تاج دولت شاه

Сипеҳри ҳиммати наҷми алшрФи ҷамоли аддӣн

سپهر همت نجم الشرف جمال الدین

Баҳоии малики амири амиди Абдуллоҳ

بهای ملک امیر عمید عبدالله

Ягонае ки тафохур кунад замонаи бадв

یگانه ای که تفاخر کند زمانه بدو

Чунонкии чарх ба хуршеду подшо ба сипоҳ

چنانکه چرخ به خورشید و پادشا به سپاه

Музайянаст ба нашри саноӣ ӯ офоқ

مزین است به نشر ثنای او آفاق

Муаттараст ба зикри дуоӣ ӯ афвоҳ

معطر است به ذکر دعای او افواه

Ҳамеша лафзи латифаши камоли калак ва дуот

همیشه لفظ لطیفش کمال کلک و دوات

Ҳамеша зоти шарифаши ҷамоли маснаду гоҳ

همیشه ذات شریفش جمال مسند و گاه

Ҳунари зхдмти алфоз ӯ нагардад давр

هنر زخدمت الفاظ او نگردد دور

Хирад ба ғояти авсоф ӯ наёбади роҳ

خرد به غایت اوصاف او نیابد راه

Лаби ниёз ба икром ӯ шавад хандон

لب نیاز به اکرام او شود خندان

Ғами дароз ба анъом ӯ шавад кӯтоҳ

غم دراز به انعام او شود کوتاه

з даст ӯст сахоро умеду қимату қадар

ز دست اوست سخا را امید و قیمت و قدر

з мадҳ ӯст суханро маҳалу ртбту ҷоҳ

ز مدح اوست سخن را محل و رتبت و جاه

Ба чархи ҳиммат ӯ ваҳм нанигарад зқсўр

به چرخ همت او وهم ننگرد زقصور

зи баҳри мадҳат ӯ ақл нагзарад ба шиноа

ز بحر مدحت او عقل نگذرد به شناه

Бадви шариф буд ар чаҳ нодрости сухан

بدو شریف بود ار چه نادراست سخن

Ба сари азиз буд арча фахриаст кулоҳ

به سر عزیز بود ارچه فاخر است کلاه

Зқдр ӯ ба баландӣ каманд ҳафт ахтар

زقدر او به بلندی کم اند هفت اختر

Ҳар оинаи адади панҷ камтар аз панҷоҳ

هر آینه عدد پنج کمتر از پنجاه

Аё сахоу суханро зи маҷлиси ту маҳал

ایا سخا و سخن را ز مجلس تو محل

Аё умеду тамаъро ба ҳазрати ту паноҳ

ایا امید و طمع را به حضرت تو پناه

Марои замона ки хасм манасту чокари ту

مرا زمانه که خصم من است و چاکر تو

Ба оби тира ҳаме дорад ва ба ҳоли табоҳ

به آب تیره همی دارد و به حال تباه

Се сол шуд ки аз ин ҳашт чарх ва ҳафт ахтар

سه سال شد که از این هشت چرخ و هفت اختر

Ба ком хеш набудам дар ин се сол ва ду моҳ

به کام خویش نبودم در این سه سال و دو ماه

Чу бахт ёр набошад ҷафо кунад айём

چو بخت یار نباشد جفا کند ایام

Чу шер баста бимонад ғулув кунад рӯбоҳ

چو شیر بسته بماند غلو کند روباه

Чаҳ фоидаи сети фалакро зи қаҳр кардан ман

چه فایده ست فلک را ز قهر کردن من

Чаҳ роҳатаст ба биҷодаҳ аз рубудани коҳ

چه راحت است به بیجاده از ربودن کاه

Дар ин ниёз ба ҷӯади ту илтиҷо кардам

در این نیاز به جود تو التجا کردم

Буд нузули мусофир ба назд обу гиёҳ

بود نزول مسافر به نزد آب و گیاه

Раҳе ки ҳодиса бар ман кушод баста шавад

رهی که حادثه بر من گشاد بسته شود

Гарм ба чашми тФзл нигаҳ кунӣ як роҳ

گرم به چشم تفضل نگه کنی یک راه

Ҳамеша то нашавад табъи об чун оташ

همیشه تا نشود طبع آب چون آتش

Ҳамеша то набӯд ҳукми тўъ чун икроҳ

همیشه تا نبود حکم طوع چون اکراه

Ба тўъу табъи ғуломи ту боди даври фалак

به طوع و طبع غلام تو باد دور فلک

Дили адуи ту аз оби дидаи оташи гоҳ

دل عدو تو از آب دیده آتش گاه

Мувофиқи ту чу рустам нишаста аз бар тахт

موافق تو چو رستم نشسته از بر تخت

Мухолифи ту чу бежан фиканда дар бен чоҳ

مخالف تو چو بیژن فکنده در بن چاه