Агар мурувват ва ҷӯадаст дар ҷаҳони мавҷӯд

اگر مروت و جود است در جهان موجود

Чаро з ҳар ду ба ҳосил намешавад мақсӯд

چرا ز هر دو به حاصل نمی شود مقصود

Гумон барам ки дарини рӯзгори тира чу шаб

گمان برم که دراین روزگار تیره چو شب

Бихуфт чашм мурувват бамурд модари ҷӯад

بخفت چشم مروت بمرد مادر جود

зи сайри ҳафт ситораи дарини дувоздаҳ бурҷ

ز سیر هفت ستاره دراین دوازده برج

Ба даҳ дувоздаҳ соли андроини диёру ҳудӯд

به ده دوازده سال اندراین دیار و حدود

Ҳазор шахси Карим аз вуҷӯд шуд ба адам

هزار شخص کریم از وجود شد به عدم

Ки як Карим намеояд аз адам ба ҷӯад

که یک کریم نمی آید از عدم به جود

Дар ин замона ба ҷузи мадхал ва ҳасуд намонад

در این زمانه به جز مدخل و حسود نماند

Бурӣдаи боди сари мадхалу забони ҳасуд

بریده باد سر مدخل و زبان حسود

Вагар ба дасти мнстии амӯди субҳи мунир

وگر به دست منستی عمود صبح منیر

Бкўбмии сари аҳли замонаро ба амӯд

بکوبمی سر اهل زمانه را به عمود

Вагар ҳикояти масъӯди саъду қалъа ноӣ

و گر حکایت مسعود سعد و قلعه نای

Шунидае ки дар ӯ монад муддатии матруд

شنیده ای که در او ماند مدتی مطرود

Яқин бидон ки зи бади ҳолеу шикастаи дилӣ

یقین بدان که ز بد حالی و شکسته دلی

Замонаи қалъа ноӣаст ва мо дар ӯ масъӯд

زمانه قلعه نای است و ما در او مسعود

зи кирдигори ҳамаи ҳасан оқибат хоҳам

ز کردگار همه حسن عاقبت خواهم

Ки ин дуост ба наздики оқилони маъҳуд

که این دعاست به نزدیک عاقلان معهود

Чу дар замонаи яке мътӣ ва Карим намонад

چو در زمانه یکی معطی و کریم نماند

Чигуна оқибати кори мо буд Маҳмӯд

چگونه عاقبت کار ما بود محمود