Бедӯст мондаам чу туро дӯст хонда ам

بی دوست مانده ام چو تو را دوست خوانده ام

Каз дӯст дӯстона надидам ҷазои хеш

کز دوست دوستانه ندیدم جزای خویش

Гар ошиқӣ хатост ба наздики оқилон

گر عاشقی خطاست به نزدیک عاقلان

Он ошиқам ки хуш будам бо балои хеш

آن عاشقم که خوش بودم با بلای خویش

Моҳӣу дили ҳавои туро кардааст хуш

ماهی و دل هوای تو را کرده است خوش

Хуррами дилӣ буд ки гузинад ҳавои хеш

خرم دلی بود که گزیند هوای خویش

Онам ки то аҷал нарасад дар қафои ман

آنم که تا اجل نرسد در قفای من

Ёбии дуои хайри ман андари қафои хеш

یابی دعای خیر من اندر قفای خویش

Таҳсин кунад фалак чу бихонам санои ту

تحسین کند فلک چو بخوانم ثنای تو

Бар ман сахо кунӣ чу бибинӣ санои хеш

بر من سخا کنی چو ببینی ثنای خویش