То оби дилбарӣу малоҳат ба ҷӯй туаст

تا آب دلبری و ملاحت به جوی توست

Ҷонами зи ошиқии ҳама дар ҷуст ва ҷӯй туаст

جانم ز عاشقی همه در جست و جوی توست

Гар майли обҳо сӯии дарё буд ҳама

گر میل ‌آبها سوی دریا بود همه

Имрӯзи майли оби малоҳат ба ҷӯй туаст

امروز میل آب ملاحت به جوی توست

Рӯй ту об рӯй ҳамаи некӯони бабрад

روی تو آب روی همه نیکوان ببرد

Венаи оби чашми ман ҳама зон об рӯй туаст

وین آب چشم من همه زان آب روی توست

Гар санг аз оби дидаи ман нарм шуд чаро

گر سنگ از آب دیده من نرم شد چرا

Сахтӣ ҳануз дар дил чун санг ва рӯй туаст

سختی هنوز در دل چون سنگ و روی توست

Оби фусурдаи гӯии зи нхдони ту шудаи сет

آب فسرده گوی ز نخدان تو شده ست

Пуштам ҳамеша бо хами чавгон ва гӯй туаст

پشتم همیشه با خم چوگان و گوی توست

эй дили зи баҳри дӯст дар оташ макон макун

ای دل ز بهر دوست در آتش مکان مکن

Вар кардае ки сӯхтаи гардӣ фиғон макун

ور کرده ای که سوخته گردی فغان مکن

Аз ҷони ғизои оташи ҷонон ҳаме кунӣ

از جان غذای آتش جانان همی کنی

Ҷонои ғизои оташи ҷонон зҷон макун

جانا غذای آتش جانان زجان مکن

Ҷон сӯхтан нахоҳаду ҷонони бсўздт

جان سوختن نخواهد و جانان بسوزدت

Фармони ин ҳаме куну фармон он макун

فرمان این همی کن و فرمان آن مکن

Вари ишқи дӯсти сӯхта оташат кунад

ور عشق دوست سوخته آتشت کند

Аз баҳри дӯст рӯй бар оташ гарон макун

از بهر دوست روی بر آتش گران مکن

Бар шамъ рӯй ёр чу парвонаи нестӣ

بر شمع روی یار چو پروانه نیستی

Парвонаи вор бар сари оташ макон макун

پروانه وار بر سر آتش مکان مکن

Гар дар серуми зотштар боди нестӣ

گر در سرم زآتش تر باد نیستی

Аз ишқу ранҷи ишқи марои ёди нестӣ

از عشق و رنج عشق مرا یاد نیستی

Вари боди нестии ҳамаи аҳду вафои ту

ور باد نیستی همه عهد و وفای تو

Сабрами зи дарди ишқи ту бар боди нестӣ

صبرم ز درد عشق تو بر باد نیستی

Пинҳони ҷамол рӯй ту аз чашми ман чу бод

پنهان جمال روی تو از چشم من چو باد

Гар нестии марои дили ношоди нестӣ

گر نیستی مرا دل ناشاد نیستی

Бо боду лофи ишқи ту кӣ монадӣ ба ҷой

با باد و لاف عشق تو کی ماندی به جای

Гар ҷони ман зи оҳану пӯлоди нестӣ

گر جان من ز آهن و پولاد نیستی

Бар сари марои збоди ҷафо хок ме кунӣ

بر سر مرا زباد جفا خاک می کنی

Номи вафои здФтри ман пок ме кунӣ

نام وفا زدفتر من پاک می کنی

Гарчи марои азизтар аз ҷону дида Эй

گرچه مرا عزیزتر از جان و دیده ای

Ҳар соъатем хортар аз хок ме кунӣ

هر ساعتیم خوارتر از خاک می کنی

Дар некуии зхок бар афлок май рӯй

در نیکویی زخاک بر افلاک می روی

Лекини зҷўри пеша афлок ме кунӣ

لیکن زجور پیشه افلاک می کنی

Бе боки вори хок дарат қибла ме кунам

بی باک وار خاک درت قبله می کنم

Оҳанги ҷони ошиқ бебок ме кунӣ

آهنگ جان عاشق بی باک می کنی

Тирёки заҳри фурқати ту хок пой туаст

تریاک زهر فرقت تو خاک پای توست

Ман серума зон кунам ки ту тирёк ме кунӣ

من سرمه زان کنم که تو تریاک می کنی

Дар ошиқем қибла офот карда Эй

در عاشقیم قبله آفات کرده ای

Ишқи маро чигуна мукофот карда Эй

عشق مرا چگونه مکافات کرده ای

Дар дилбаряти каъбаи офоқ хонда ам

در دلبریت کعبه آفاق خوانده ام

Дар бе дилем қибла офот карда Эй

در بی دلیم قبله آفات کرده ای

Имрӯзи длФрўзтрӣ аз приру дай

امروز دلفروزتری از پریر و دی

Гӯйӣ ба каъбаи дӯш муноҷот карда Эй

گویی به کعبه دوش مناجات کرده ای

Дар нарад дилрабоеу шатранҷи дилбарӣ

در نرد دلربایی و شطرنج دلبری

Дилро асири шшдр ва шҳмот карда Эй

دل را اسیر ششدر و شهمات کرده ای

Чун чашми ман даҳони ту пар дар чаро шуда аст

چون چشم من دهان تو پر در چرا شده است

Гарна санои Сайид содот карда Эй

گرنه ثنای سید سادات کرده ای

Ҳар нур дар замона ки зоҳир ҳаме шавад

هر نور در زمانه که ظاهر همی شود

Аз шамси дайни Муҳамади тоҳир ҳаме шавад

از شمس دین محمد طاهر همی شود

Чун зот ӯ зи тинати Заҳро ва ҳайдар аст

چون ذات او ز طینت زهرا و حیدر است

Бо зинати нуҷуми зўоҳр ҳаме шавад

با زینت نجوم زواهر همی شود

Ҳар лаҳзае зи нақси адуи вази камол ӯ

هر لحظه ای ز نقص عدو وز کمال او

Сад гӯнаи аҷзу муъҷизаи зоҳир ҳаме шавад

صد گونه عجز و معجزه ظاهر همی شود

Аз бас ки нуктаҳои наводир баён кунад

از بس که نکته های نوادر بیان کند

Калак аз бенонаш соҳиру моҳир ҳаме шавад

کلک از بنانش ساحر و ماهر همی شود

Гар нест теғи ҳайдари каррори калак ӯ

گر نیست تیغ حیدر کرار کلک او

Бар қаҳри душманони зчаҳи қоҳир ҳаме шавад

بر قهر دشمنان زچه قاهر همی شود

Мисли хилофатаст зҳрмти раёсаташ

مثل خلافت است زحرمت ریاستش

Пояндаи боди ҳамчуи раёсати кёстш

پاینده باد همچو ریاست کیاستش

Фосид нашуд фаросаташ аз забти ҳеҷ шуғл

فاسد نشد فراستش از ضبط هیچ شغل

Гӯйӣ шудаи сети қудрати эзади фаросаташ

گویی شده ست قدرت ایزد فراستش

Хокаст ҳалам ӯу самоҳати манофеаш

خاک است حلم او و سماحت منافعش

Обаст лафз ӯу фасоҳати слостш

آب است لفظ او و فصاحت سلاستش

Бар басти роҳи фитнау даъвии маноқибаш

بر بست راه فتنه و دعوی مناقبش

Бикшод банди кӣсаи маънии кёстш

بگشاد بند کیسه معنی کیاستش

ӯ рост дар ҷаҳони лақаби зўолрёстин

او راست در جهان لقب ذوالریاستین

Холӣ мабод саҳни ҷаҳон аз раёсаташ

خالی مباد صحن جهان از ریاستش

эй қиблаи саодату иқболи аҳли байт

ای قبله سعادت و اقبال اهل بیت

Маймун шуда ба давлати ту фоли аҳли байт

میمون شده به دولت تو فال اهل بیت

Бемолу ҷоҳ агар нашавад муҳташам касе

بی مال و جاه اگر نشود محتشم کسی

Ҳам ҷоҳи итратии ту ва ҳам моли аҳли байт

هم جاه عترتی تو و هم مال اهل بیت

То Сайиди аҷали туе аз аҳли байт ӯ

تا سید اجل تویی از اهل بیت او

Бар умматаш фариза шуд иҷлоли аҳли байт

بر امتش فریضه شد اجلال اهل بیت

То аҳли байтро ба сазои муқтадои туе

تا اهل بیت را به سزا مقتدا تویی

Пас зуд мунтазам шавад аҳволи аҳли байт

پس زود منتظم شود احوال اهل بیت

Маддоҳи аҳли байт паямбар марост ном

مداح اهل بیت پیمبر مراست نام

Ман донам аз ҷаҳони шарафи ҳоли аҳли байт

من دانم از جهان شرف حال اهل بیت

Дар халқу халқи хеши сафоу ҳаёи нигар

در خلق و خلق خویش صفا و حیا نگر

Гӯйӣ ба мартабаи туе аз мстФо дигар

گویی به مرتبه تویی از مصطفا دگر

Чун каъбаи ҷалолати оли набии туе

چون کعبه جلالت آل نبی تویی

Бо шаҳр туаст фахри манӣу сафои ҳадар

با شهر توست فخر منی و صفا هدر

Аз баҳр онкӣ нест ҷафо аз хисоли ту

از بهر آنکه نیست جفا از خصال تو

Як феъл нест дар ду ҷаҳон аз ҷафои бтар

یک فعل نیست در دو جهان از جفا بتر

Вази фахри онкии фахри вафо аз русум туаст

وز فخر آنکه فخر وفا از رسوم توست

Зераст неки номӣу номи вафои зер

زیر است نیک نامی و نام وفا زیر

Бемор кард ҳоли марои ранҷи рӯзгор

بیمار کرد حال مرا رنج روزگار

зи анъоми хеши ҳоли маро чун шифои шимур

ز انعام خویش حال مرا چون شفا شمر

эй рифъат ва улувва алии мртзои ту ро

ای رفعت و علو علی مرتضا تو را

Илму вафоу фазли алии алрзои ту ро

علم و وفا و فضل علی الرضا تو را

Чўнонкаҳи шахсро ба ғизо тарбият диҳанд

چونانکه شخص را به غذا تربیت دهند

Дар фахру фазл тарбиятаст аз қазои ту ро

در فخر و فضل تربیت است از قضا تو را

Бар иқтизои рои ту мқсўр шуд қазо

بر اقتضای رای تو مقصور شد قضا

То ҷумла он кунад ки буд иқтизои ту ро

تا جمله آن کند که بود اقتضا تو را

Гар даҳр чун Муъовия бигурезад аз ризоат

گر دهر چون معاویه بگریزد از رضات

Онки қалам чу теғи алии мртзои ту ро

آنک قلم چو تیغ علی مرتضا تو را

Ороиши замонаи зи ҷоҳ ва ҷалол туаст

آرایش زمانه ز جاه و جلال توست

Аз гардиш замона мабод анқзои ту ро

از گردش زمانه مباد انقضا تو را

Дар офарини ту зФлк офарин марост

در آفرین تو زفلک آفرین مراست

Зон офарини хазона дар смин марост

زان آفرین خزانه در ثمین مراست

Мамдуҳ бе қарини туе андари ҳамаи ҷаҳон

ممدوح بی قرین تویی اندر همه جهان

Дар офарини ту сухан беқарин марост

در آفرین تو سخن بی قرین مراست

Гарчи манам гузидаи занбӯри ҳодисот

گرچه منم گزیده زنبور حادثات

Дар мадҳи ту иборат чун ангабин марост

در مدح تو عبارت چون انگبین مراست

ӯъҷубаи срўФи ҷаҳони байн ки дар ҷаҳон

اعجوبه صروف جهان بین که در جهان

Лафзии чунон муҳаззабу ҳоле чунин марост

لفظی چنان مهذب و حالی چنین مراست

Дар обрӯ агар чаҳ ним ба гузин халқ

در آبرو اگر چه نیم به گزین خلق

Маънии обдодаҳ ва лафз гузин марост

معنی آبداده و لفظ گزین مراست

эй бар замини ҷалоли ту чун моҳ бар фалак

ای بر زمین جلال تو چون ماه بر فلک

эй дар улувва маҳали ту ҳамроҳ бар фалак

ای در علو محل تو همراه بر فلک

Моҳи шаби чаҳордаҳи пари нури гашт аз он

ماه شب چهارده پر نور گشت از آن

Шуд шуълае зи рои ту ногоҳ бар фалак

شد شعله ای ز رای تو ناگاه بر فلک

То моҳро з рӯй ту он некуӣ расед

تا ماه را ز روی تو آن نیکویی رسید

Гаштанди ахтронти нкўхўоаҳ бар фалак

گشتند اخترانت نکوخواه بر فلک

Лашкари кашанди қадари туро моҳу ахтарон

لشکر کشند قدر تو را ماه و اختران

Зон мезананд хаймау харгоҳ бар фалак

زان می زنند خیمه و خرگاه بر فلک

Шоҳи арӯси мадҳати ман маҷлиси ту бод

شاه عروس مدحت من مجلس تو باد

То шоҳ бар замин буду моҳ бар фалак

تا شاه بر زمین بود و ماه بر فلک

Бо нуру тоби фикрати ту офтоб нест

با نور و تاب فکرت تو آفتاب نیست

Онро назири рои ту хондан савоб нест

آن را نظیر رای تو خواندن صواب نیست

Ту офтоби динӣ ва дар офтоби чарх

تو آفتاب دینی و در آفتاب چرخ

Сад як зи ройу фикрати ту нур ва тоб нест

صد یک ز رای و فکرت تو نور و تاب نیست

Аз офтоби ҷӯади ту эй офтоби дайн

از آفتاب جود تو ای آفتاب دین

Кас дар замонаи тайратар аз офтоб нест

کس در زمانه طیره تر از آفتاب نیست

Рояти шаҳоби соқиби шайтони каш омада аст

رایت شهاب ثاقب شیطان کش آمده است

Дар офтоби хосияти ин шаҳоб нест

در آفتاب خاصیت این شهاب نیست

Моро ҳазор гӯнаи савоб аз мдиҳ туаст

ما را هزار گونه ثواب از مدیح توست

Вази мадҳи офтоб касеро савоб нест

وز مدح آفتاب کسی را ثواب نیست

Миннати худоиро ки сипеҳрат мурӣд ҳаст

منت خدای را که سپهرت مرید هست

Бадхоҳи ту зчрху ҷаҳон мстзид ҳаст

بدخواه تو زچرخ و جهان مستزید هست

Чашми бад аз ҷамолу ҷалолати баъӣд ба

چشم بد از جمال و جلالت بعید به

Чашми бад аз ҷалолу ҷамолат баъӣд ҳаст

چشم بد از جلال و جمالت بعید هست

Бе лафзи офарини ту маънӣ муфид нест

بی لفظ آفرین تو معنی مفید نیست

Лекин дар офарини ту даъвӣ муфид ҳаст

لیکن در آفرین تو دعوی مفید هست

То ид чун ваъид набошад ба ҳеҷ ҳол

تا عید چون وعید نباشد به هیچ حال

То идро қаробати лафз ваъид ҳаст

تا عید را قرابت لفظ وعید هست