Ғофили зи ҳоли тӯтии ширин забон мабош

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش

Бо сабз кардаҳои сухан саргарон мабош

با سبز کرده های سخن سرگران مباش

эй ғунчае ки дил ба зари хеши баста Эй

ای غنچه ای که دل به زر خویش بسته ای

Ғофили зи боди дастии фасл хазон мабош

غافل ز باد دستی فصل خزان مباش

Дар ҷабҳаи кушодаи гулҳо нигоҳ кун

در جبهه گشاده گلها نگاه کن

Дилгири азгрФтгӣ боғбон мабош

دلگیر ازگرفتگی باغبان مباش

Аз раҳи Марв ба ҷилваи хубони сангдил

از ره مرو به جلوه خوبان سنگدل

Қонеъи зи васли каъба ба санг нишон мабош

قانع ز وصل کعبه به سنگ نشان مباش

Санги Фсони теғ нишотаст кӯҳи ғам

سنگ فسان تیغ نشاط است کوه غم

Зинҳор аз гаронии ғам дилгарон мабош

زنهار از گرانی غم دلگران مباش

Субҳи умед дар дили шбҳост бе шумор

صبح امید در دل شبهاست بی شمار

Қонеъ з хон файз ба як устихон мабош

قانع ز خوان فیض به یک استخوان مباش

Солмтрст аз дами шамшери пушти теғ

سالمترست از دم شمشیر پشت تیغ

Дилтанг аз наомад кор ҷаҳон мабош

دلتنگ از نیامد کار جهان مباش

Дар чашмҳо сабк згронӣ шаванд халқ

در چشمها سبک زگرانی شوند خلق

Дар маҳфилӣ ки роҳ биёбӣ гарон мабош

در محفلی که راه بیابی گران مباش

Ҳаркаси зхўони қисмати худ ризқ ме хӯрд

هرکس زخوان قسمت خود رزق می خورد

Аз кам бизоъатии хаҷал азмиҳмон мабош

از کم بضاعتی خجل ازمیهمان مباش

Ёрони рафтаро ба никуӣ кунанд ёд

یاران رفته را به نکویی کنند یاد

Гар умр зуд мегузарад дилгарон мабош

گر عمر زود می گذرد دلگران مباش

Оби равони умри зи устодаи хўштрист

آب روان عمر ز استاده خوشتریست

Озурда аз гузаштани ин корвон мабош

آزرده از گذشتن این کاروان مباش

Яксони сулӯк ба каҷу рост чун камон

یکسان سلوک به کج و راست چون کمان

Ғаммози айби новаки каҷ чун нишон мабош

غماز عیب ناوک کج چون نشان مباش

Дар мавсимӣ ки рӯй замини як тибқ гул аст

در موسمی که روی زمین یک طبق گل است

Соиб чу байзаи дрбғл ошён мабош

صائب چو بیضه دربغل آشیان مباش