Ҳар раҳравӣ ки шавқ ту созад равона аш

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش

Азмўҷи худ чўоб буд тозӣона аш

ازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Мурғӣаст рӯҳ , қатра май обу дона аш

مرغی است روح، قطره می آب و دانه اش

Дил тавсанӣаст нолаи неи тозӣона аш

دل توسنی است ناله نی تازیانه اش

Ҳар дами ҳазор бӯсаи талаби ро баи гуфтугӯ

هر دم هزار بوسه طلب رابه گفتگو

Вомӣ кунад зи срлби ширини баҳона аш

وامی کند ز سرلب شیرین بهانه اش

Дар қулзумӣ ки муваҷҷаҳи ман сайр ме кунад

در قلزمی که موجه من سیر می کند

Хорў хасӣаст ҳардуи ҷаҳони бркронаҳ аш

خارو خسی است هردو جهان برکرانه اش

Мурғӣ ки дар баҳор чакад хунаши азФғон

مرغی که در بهار چکد خونش ازفغان

Дар фасли бргриз чаҳ бошад тарона аш

در فصل برگریز چه باشد ترانه اش

Дар вақти хеши ҳаркии даҳан боз ме кунад

در وقت خویش هرکه دهن باز می کند

Аз гавҳараст ҳамчуи садафи оби вдонаҳ аш

از گوهرست همچو صدف آب ودانه اش

Умеди ҳеҷ кас ба қиёмат намонда аст

امید هیچ کس به قیامت نمانده است

Азбс ки рӯз мегузаронад баҳона аш

ازبس که روز می گذراند بهانه اش

Нармии з ҳад мабар ки чу дандони мори рехт

نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت

Ҳар Тифли не савор кунад тозӣона аш

هر طفل نی سوار کند تازیانه اش

Ҳаркас кунад зпоиаҳи худ бештари банно

هرکس کند زپایه خود بیشتر بنا

Фол нузул мезанад аз баҳри хона аш

فال نزول می زند از بهر خانه اش

Аз ҳасани иттифоқ мгрбрҳдФ хӯрд

از حسن اتفاق مگربرهدف خورد

Тири ҳавойӣӣ ки набошад нишона аш

تیر هوائیی که نباشد نشانه اش

Кӯ рӯй сахт , то чўкмони афканд ба давр

کو روی سخت، تا چوکمان افکند به دور

Чун тири ҳарки сар зада ояд ба хона аш

چون تیر هرکه سر زده آید به خانه اش

Афсона Эйаст умр ки маргаст хоб ӯ

افسانه ای است عمر که مرگ است خواب او

Зинҳори гӯш ҳуш манеҳ брФсонаҳ аш

زنهار گوش هوش منه برفسانه اش

Бечораи раҳравӣ ки дил аз даст дода аст

بیچاره رهروی که دل از دست داده است

Саргаштаи новакӣ ки набошад нишона аш

سرگشته ناوکی که نباشد نشانه اش

Моро забони шикваи бротш нишонда аст

ما را زبان شکوه برآتش نشانده است

Осӯдаи оташӣ ки набошад забона аш

آسوده آتشی که نباشد زبانه اش

Аз қурби ҳасан агар на димоғаш мушавваш аст

از قرب حسن اگر نه دماغش مشوش است

Чун ҳарф мезанад ба сари зулф , шона аш

چون حرف می زند به سر زلف، شانه اش

Соиб агар ба ёри сухан фаҳм ме расед

صائب اگر به یار سخن فهم می رسید

намешуд ҷаҳони пар аз ғазали ошиқона аш

می شد جهان پر از غزل عاشقانه اش