Гар ин чунин чакад май гулранги азлбш

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش

Ҷом пураз шароб шавад тавқи ғабғабаш

جام پراز شراب شود طوق غبغبش

Мегаван лабӣ ки сӯхти марои дрхмор май

میگون لبی که سوخت مرا درخمار می

Паймона барнагшта тиҳии ҳаргизи азлбш

پیمانه برنگشته تهی هرگز ازلبش

Дар чашми хок роҳ нишинон интизор

در چشم خاک راه نشینان انتظار

Кори ҳилол ид кунад наъли мураккабаш

کار هلال عید کند نعل مرکبش

Чун сарв , қамарёни ҳама гардан кашида анд

چون سرو،قمریان همه گردن کشیده اند

Дар орзӯии тавқи глўсўзи ғабғабаш

در آرزوی طوق گلوسوز غبغبش

Дар синаи дил ба зулф ту гардад Тифли шӯх

در سینه دل به زلف تو گردد طفل شوخ

Дар кӯчааст агар чаҳ буд ҷо ба мактабаш

در کوچه است اگر چه بود جا به مکتبش

Сарчашмае ки реша ба дарё рисонда аст

سرچشمه ای که ریشه به دریا رسانده است

Аз ҷӯш ташнагон нашавад танги машрабаш

از جوش تشنگان نشود تنگ مشربش

Роҳи сухан ба соил мубрам наме диҳанд

راه سخن به سایل مبرم نمی دهند

Раҳмаст брксӣ ки бароранд матлабаш

رحم است برکسی که برآرند مطلبش

Соиб ба хӯн дил назанад коса , чун кунад ?

صائب به خون دل نزند کاسه،چون کند ؟

Ҳаркас ки нест даст ба ҷоми лаболабаш

هرکس که نیست دست به جام لبالبش