Шухӣ ки ҷилваи гоҳ буд дидаи маниш

شوخی که جلوه گاه بود دیده منش

Чун Тифли ашк , рӯй тавон дид дртнш

چون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Ҳар чанд нест қатли марои эҳтиёҷи ҳукм

هر چند نیست قتل مرا احتیاج حکم

Ҳукми баёзе гузарондааст гарданаш

حکم بیاضیی گذرانده است گردنش

Пайдост ҳамчуи қиблаи намо аз таҳи булӯр

پیداست همچو قبله نما از ته بلور

Аз синаи латифи дили ҳамчуи оҳанаш

از سینه لطیف دل همچو آهنش

Оби ҳаёти ҷома ба шабнам бадал кунад

آب حیات جامه به شبنم بدل کند

Шояд ки дар либос кунад сайри гулшанаш

شاید که در لباس کند سیر گلشنش

Пои чароғ май шимурди офтоб ро

پای چراغ می شمرد آفتاب را

Чашмӣ ки кард дидан он рӯй равшанаш

چشمی که کرد دیدن آن روی روشنش

Ҳаркас ки дид сарви турои дрхроми ноз

هرکس که دید سرو ترا درخرام ناز

Дар хоб навбаҳор равад пой рафтанаш

در خواب نوبهار رود پای رفتنش

Маҷнӯн ки ноз аз саг Лайлӣ наме кашид

مجنون که ناز از سگ لیلی نمی کشید

Имрӯзи хобгоҳ ғизоласт доманаш

امروز خوابگاه غزال است دامنش

Соиби талоши гулшани ҷинат чаро кунад ?

صائب تلاش گلشن جنت چرا کند؟

Озодае ки гӯша фақраст масканаш

آزاده ای که گوشه فقرست مسکنش